Διαρρηγνύοντας το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων: Αλληλεγγύη και Αγώνας.

Image

Διαρρηγνύοντας το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων: Αλληλεγγύη και Αγώνας.

Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους. Η φυλάκισή μου είναι η μόνη φυσιολογική εξέλιξη αυτής της επιλογής από την μια και άλλο ένα πεδίο αγώνα από την άλλη.”

Τ. Θεοφίλου

    Τον Αύγουστο του 2012 γίνεται ένοπλη ληστεία στο υποκατάστημα της Alpha Bank στην Νάουσα Πάρου κατά την οποία χάνει τη ζωή του ένας οδηγός ταξί που προσπάθησε να ακινητοποιήσει τους ληστές. Στις 19/8/2012 μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα τρομοϋστερίας συλλαμβάνεται ο αναρχικός κομμουνιστής Τάσος Θεοφίλου, έπειτα από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα που έγινε στη Γ.Α.Δ.Α. και υπεδείκνυε ως υπεύθυνο για τη ληστεία και το θάνατο του οδηγού ταξί «κάποιον Τάσο» που έχει σχέση με την «τρομοκρατία» και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάζεται σε 25 χρόνια κάθειρξης για ληστεία, για συμμετοχή στην Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς και ανθρωποκτονία, για τα οποία δύο τελευταία αθωώνεται.

    Η καταδίκη του Τ. Θεοφίλου στηρίχθηκε σε ένα δείγμα γενετικού υλικού, που βρέθηκε στο καπέλο, που υποτίθεται, ότι φορούσε ο ληστής και το οποίο δεν εντοπίστηκε, ούτε και καταγράφηκε στην επί τόπου φωτογράφιση των «πειστηρίων» και το οποίο αποδείχθηκε ότι είναι διαφορετικό από το καπέλο που φορούσε ο δράστης της ληστείας. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε πως το δείγμα DNA δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ισχυρό ενοχοποιητικό στοιχείο, αντιθέτως η όλο και συχνότερη χρήση του αποτελεί αναξιόπιστη μέθοδο πιστοποίησης καθώς αποτελεί μόνο μέθοδο αποκλεισμού υπόπτου και όχι ταυτοποίησης του. Στις 15/5/2017 πραγματοποιείται η δεύτερη δίκη του Τ. Θεοφίλου κατά την οποία, όπως και στην πρώτη, δεν αποδεικνύεται από καμία κατάθεση η συμμετοχή του στα γεγονότα της Πάρου, όμως η εισαγγελέας τον έκρινε ένοχο ακόμα και για κατηγορίες που είχε απαλλαχθεί στο πρωτόβαθμο δικαστήριο.

   

   Μια παρόμοια περίπτωση καταδίκης λόγω δείγματος DNA είναι η περίπτωση της Ηριάννας Β.Λ. , που συλλαμβάνεται γιατί υποτίθεται ότι ταυτοποιείται το δικό της γενετικό υλικό σε έναν γεμιστήρα όπλου, που βρέθηκε στην Πολυτεχνειούπολη. Από έρευνες που πραγματοποιούνται στο σπίτι της δεν βρίσκεται το παραμικρό στοιχείο, ωστόσο καταδικάζεται τρία χρόνια μετά την 1/6/2017  σε 13 χρόνια φυλάκισης χωρίς ελαφρυντικά. Ο κρατικός παρεμβατισμός φαίνεται πλέον να επιδιώκει την εμβάθυνση του δόγματος «τάξη και σφάλεια» μέσω της ποινικοποίησης των κοινωνικών σχέσων, αφού στην περίπτωση της Ηριάννας, αιτία καταδίκης  αποτελεί η διατήρηση φιλικών σχέσεων του συντρόφου της με «πιθανά μέλη» της ΣΠΦ (υπόθεση που εντέλει απορρίφθηκε δικαστικά).

    Άλλη μία φορά γινόμαστε μάρτυρες του καθεστώτος εξαίρεσης και ειδικής μεταχείρισης που βιώνουν συνολικότερα οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι άνθρωποι που εναντιώνονται στο κράτος και στους μηχανισμούς του. Οι διάφορες τακτικές και μεθοδεύσεις συμπυκνώνονται  στην νέα κρατική κατασκευή της αποκαλούμενης «νέας τρομοκρατίας», λογική που αναδύθηκε εμφανέστερα από την νεοφιλελεύθερη επέλαση και υιοθετήθηκε από τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές για την αναχαίτιση και εξόντωση δυνάμεων αντιπαραθετικού πολιτικού φρονήματος από το κυρίαρχο. Σε αυτό το πρωτοφανές πλαίσιο έρχονται να ενταχθούν οι κατ’εξακολούθηση διώξεις αγωνιστών χωρίς βάσιμες υποψίες, η εκδικητικού τύπου  άρνηση χορήγησης αδειών από τις φυλακές, οι δηλώσεις πολιτικής μετάνοιας και αποκήρυξης των ιδεών, η ομηρία-απαγωγή ενός 6χρονου παιδιού για εκδίκηση στο πρόσωπο των επαναστατών γονιών του, οι εξοντωτικές συνθήκες κράτησης-ομηρίας, οι φυλακές τύπου Γ και  οι τρομονόμοι συνθέτοντας ένα μωσαϊκό πολιτικού αυταρχισμού και διαρκούς κρατικής βαρβαρότητας.

ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ Β.Λ.

Πολιτική συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

Ταυτοτικό Κείμενο Πολιτικής Συνέλευσης για την Κοινωνική Χειραφέτηση

    Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η οποία εκδηλώθηκε πριν 8 χρόνια, άφησε το πιο βίαιο αποτύπωμά της στο διεθνή κοινωνικό ανταγωνισμό, επιφέροντας μία από τις πιο έντονες μορφές οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής βαρβαρότητας. Ένα εφιαλτικό καθεστώς συνεχούς φτωχοποίησης των από τα κάτω (μέσω της ακραίας επιβολής της λιτότητας), ενίσχυσης της ιεραρχίας (τόσο σε κρατικό, διακρατικό επίπεδο όσο και σε μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις) και εντεινόμενης καταστολής, από κοινού με την συνεχή αύξηση της ηδονιστικής υπερκατανάλωσης συνθέτουν την καθημερινότητα στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες ως επιβεβλημένη κανονικότητα. Στον απόηχο αυτής της συνθήκης γινόμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης της αίγλης των εθνών-κρατών, πάνω στα οποία βασίστηκε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, με την μεταφορά της ισχύος σε υπερεθνικούς μηχανισμούς επιβολής εξουσίας (Ευρωπαϊκή Ένωση). Η υπερανάπτυξη των γραφειοκρατικών θεσμών (λόγω της εντεινόμενης ιεραρχίας που ανα-παράγει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός), σε άμεση συνάρτηση με την υπέρμετρη φετιχοποίηση του εμπορεύματος στην υπερνεωτερική κοινωνία επιφέρουν την εξαθλίωση του υποκειμένου πέρα από το οικονομικό, σε κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο( βαθύς ατομικισμός, γενικευμένος ανταγωνισμός-κομφορμισμός, φαινόμενα απαξίωσης της πολιτικής). Τα αδιέξοδα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης είναι σήμερα πιο εμφανή από ποτέ.

    Σε εγχώριο επίπεδο η ανάδυση νέων κοινωνικών κινημάτων ( ενδεικτικά πλατείες 2011), τα οποία ψηλάφιζαν σε κάποιες τους εκφάνσεις μορφές αυτοοργάνωσης και κοινωνικής αυτοθέσμισης εν τέλει επι-καθορίστηκαν από την σταδιακή ανάδειξη της Αριστερής ανάθεσης στο προσκήνιο και την τελική άνοδο της στην εξουσία. Η κυβερνητική εναλλαγή από την κυνική ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά στην κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενώ στο κεντρικό της πυρήνας αποτελεί την άλλη πτυχή του ίδιου νομίσματος, εν τούτοις έχει σημασία να αναλυθεί λόγω των πολιτικών και κοινωνικών επιπτώσεων, τις οποίες διαμορφώνει εκ νέου. Η επικράτηση και ενίσχυση του δόγματος περί μη ύπαρξης εναλλακτικής , η υπογραφή του 3ου μνημονίου, η στρατιωτικοποίηση των συνόρων και μία σειρά αλήτικων επεμβάσεων σε καταλήψεις στέγης, η συνακόλουθη επιθετική διαχείριση μεταναστευτικών πληθυσμών, αποτελούν μόνο κάποια ενδεικτικά παραδείγματα που αναδεικνύουν την αριστερή πτυχή διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού. Η αριστερά στην εξουσία, ειδικά αυτή την ιστορική περίοδο που διανύουμε, είναι ο βασικός πολιτικός και ηθικός αυτουργός για την υποχώρηση των ριζοσπαστικών μορφών κοινωνικής αντίστασης που αναδύθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ελλαδικό χώρο. Πολύ περισσότερο δημιουργεί αισθήματα παραίτησης, προτίμησης του ατομικού δρόμου αντί του συλλογικού, εκτραχύνοντας φαινόμενα κοινωνικής απάθειας.

    Όλα αυτά θεωρούμε ότι περιγράφουν σε κάποιο μικρό βαθμό την κεντρική πολιτική συγκυρία, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Πάνω στις επιπτώσεις που παράγει σε διάφορες πτυχές της ζωής μας και βιώνουμε όλες και όλοι ειδικότερα σε τοπικό επίπεδο.

    Στο νησί της Λέσβου και πιο συγκεκριμένα στην Μυτιλήνη, όπου ζούμε, υπάρχουμε και δραστηριοποιούμαστε ως Πολιτική Συνέλευση, γινόμαστε μάρτυρες της ουσιαστικής μετατροπής του «σε γκρίζα ζώνη» από την κρατική και διακρατική αντιμεταναστευτική πολιτική που συντελείται λόγω της μαζικής μεταναστευτικής κίνησης της προηγούμενης περιόδου. Η αντανάκλαση αυτής της συνθήκης σε τοπικό επίπεδο δημιούργησε κοινωνικές εντάσεις , τις οποίες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν διάφοροι ακροδεξιοί κύκλοι, εθνικιστικές και φασιστικές οργανώσεις στην απέλπιδα προσπάθειά τους να αποκτήσουν την ελάχιστη κοινωνική απήχηση στη Λέσβο, με την «άτυπη» στήριξη πάντα της θεσμική έκφρασης της δεξιάς (την Νέα Δημοκρατία). Όσον αφορά την ντόπια αριστερά, πέρα του πολιτικού τέλματος που έχει εισέλθει, όταν δεν εξαντλείται σε μία στείρα καταγγελιολογία και συντεχνιακή λογική, αδυνατεί να υπερβεί τις κρατικιστικές αγκυλώσεις της, επιβεβαιώνοντας συνεχώς τον θεσμικό της ρόλο. Από την πλευρά του ο αναρχικός- αντιεξουσιαστικός χώρος, εντός του οποίου τοποθετούμαστε και εμείς, ενώ δίνει τον τόνο στις μαχητικές αντιστάσεις στο νησί, φαίνεται να εγκλωβίζεται στις αποσπασματικές δράσεις, αδυνατώντας να σκιαγραφήσει μία συνολική αφήγηση και τοποθέτηση πάνω στην ευρύτητα των ζητημάτων της πολιτικής συγκυρίας.

    Αυτό το πλαίσιο εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη που νιώσαμε για την συγκρότηση μίας Πολιτικής Συνέλευσης, ανοιχτής προς την κοινωνία, η οποία θα επιχειρεί να τοποθετείται για τα σύνολο των ζητημάτων και των μορφών καταπίεσης που προκύπτουν στον πολιτικό ανταγωνισμό, όχι με την έννοια της «πρωτοπορίας» (μακριά από εύκολες λύσεις και τις αριστερίστικες τελεολογίες), αλλά περισσότερο της συμβολής στην υπόθεση της αυτοδιεύθυνσης στο σήμερα. Με αυτό τον τρόπο ευελπιστούμε να πυροδοτήσουμε χειραφετητικές κινηματικές αντιστάσεις, μπολιάζοντας την επαναστατική δράση με την ριζοσπαστική δημιουργικότητα. Με έμφαση στην διασπορά και την γείωση του λόγου μας σε τοπικό επίπεδο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στο όραμα της κοινωνικής αυτοθέσμισης, για έναν άλλο κόσμο που πεισματικά θεωρούμε ότι είναι εφικτός.

    Ο τρόπος λειτουργίας της Συνέλευσης έχει οριζόντια και αντι-ιεραρχικά χαρακτηριστικά ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται ισότιμα μέσα από τις ανοιχτές τακτικές διαδικασίες όπου ο καθένας και η καθεμία μπορεί να τοποθετηθεί και να εκφέρει την άποψή του/της. Ο αμεσοδημοκρατικός τρόπος λήψης των αποφάσεων της Συνέλευσης επιλέγεται αντιπαραθετικά από το κυρίαρχο τρόπο ιεραρχικής οργάνωσης (του κράτους, των επιχειρήσεων κλπ), την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση και συμβαδίζει με την αξιακή εναντιωσή μας στους σύγχρονους κομματικούς φορείς και μηχανισμούς, τους παντός είδους εργατοπατέρας και τα αφεντικά. Πολύ περισσότερο η άμεση δημοκρατία αποτελεί εκείνο το υπόδειγμα κοινωνικής οργάνωσης όπου συγκροτεί σε τέτοιο βαθμό το υποκείμενο, ταυτίζοντας την αυτονομία του συνόλου με την αυτονομία του ατόμου, ενδυναμώνοντας τις αξίες της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθερίας. Βασική θέση της Συνέλευσης αποτελεί η ανοιχτότητα των διαδικασιών της και η δημόσια ανακοίνωσή τους, ωστόσο κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική η μέριμνα συνοχής του πολιτικού λόγου που αρθρώνει και των πολιτικών αναλύσεων που παράγει. Η ανοιχτότητα της συνέλευσης δεν συνεπάγεται την συνεχή αμφισβήτηση θέσεων σε πολιτικές ή οργανωτικές αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κριτική, ο απολογισμός και η συνδιαμόρφωση σε ευρύτερα ζητήματα δεν είναι απαραίτητα και καθοριστικά για την Συνέλευση. Ωστόσο όλα τα μέλης της Συνέλευσης οφείλουν να μεριμνούν για την συνεχή ζύμωση και πολιτική αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

    Αποβλέποντας στην κοινωνική χειραφέτηση θεωρούμε αυτονόητη την οχύρωση της συνέλευσης από κυρίαρχες κατηγοριοποιήσεις, οι οποίες στρέφουν τους καταπιεσμένους τον έναν απέναντι στον άλλο, αναπαράγοντας το ρατσισμό και την ομοφοβία, γεννώντας με αυτό τον τρόπο επίπλαστους διαχωρισμούς. Αντίθετα, θεωρούμε απαραίτητη την ώσμωση με το διαφορετικό μέχρι το σημείο όπου οι κοινοί τόποι της ανθρωπότητας, δηλαδή οι ανεπτυγμένες μορφές συλλογικής ζωής θα χωράνε τους πάντες και δεν θα αποκλείουν κανέναν και καμία. Οι κοινωνικές σχέσεις δε πρέπει να διαμεσολαβούνται από διαχωρισμούς με βάση το φύλο ή την “φυλή”, αλλά πρέπει να χτίζονται πάνω στον αξιακό χάρτη της ισότητας, της αλληλεγγύης, της αγάπης, της φιλίας και της συντροφικότητας.

Ενάντια στην γενικευμένη καταπίεση, η κοινωνική ανα-δημιουργία της ζωής μας.

1η Ανοιχτή Συνέλευση Τρίτη 4 Απρίλη 18:00 στην ΑΤΕ


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

Καμία ανοχή στον εξευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης.

(Κείμενο αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατουμένους Δ. Κουφοντίνα και Κ. Γουρνά)

    Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, μέλος της Ε.Ο. 17Ν. κρατείται από το 2002 στις ελληνικές φυλακές καταδικασμένος σε 13 φορές ισόβια. Η –πρώτη φορά αριστερά- κυβέρνηση συνεχίζοντας το δόγμα της μηδενικής ανοχής των προκατόχων της στερεί στον αγωνιστή πολιτικό κρατούμενο το δικαίωμα του για λήψη τακτικής άδειας που δικαιούται εδώ και 7 χρόνια. Η αμετανόητη στάση του στα πολιτικά του φρονήματα, η θέση του για την βίαιη ανατροπή του καπιταλισμού, καθώς και η παρέμβαση των ΗΠΑ, μέσω της πρεσβείας τους, αποτελούν για τις εισαγγελικές αρχές και την ελληνική κυβέρνηση επαρκή κριτήρια για αυτήν την άνευ προηγουμένου ρεβανσιστική αφαίρεση των δικαιωμάτων του. Από την άλλη ,ο Κ. Γουρνάς, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, τον τελευταίο καιρό προχώρησε σε αίτηση για χορήγηση άδειας λαμβάνοντας και αυτός την αρνητική απάντηση από το συμβούλιο των φυλακών με την εισαγγελέα να του δηλώνει «Αφού εσείς είστε αμετανόητος» ,γεγονός που αποδεικνύει πως ο ίδιος ο Κ. Γουρνάς παραμένει πιστός στα πολιτικά ιδανικά του και δεν κάνει καμία δήλωση μεταμέλειας και αποκήρυξης των ιδεών του.

    Και στις δύο περιπτώσεις κοινός παρανομαστής αποτελεί η δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης των ιδεών ,που ζητάει η ελληνική δικαιοσύνη από τους δύο αγωνιστές αποτελώντας μία αποτρόπαια επίδειξη κρατικής και εισαγγελικής αυθαιρεσίας . Η εκδικητική αυτή στάση του ελληνικού κράτους και των μηχανισμών του στο πρόσωπο των δύο αποδεικνύει το καθεστώς εξαίρεσης και ειδικής μεταχείρισης που βιώνουν συνολικότερα οι πολιτικοί κρατούμενοι, καθώς οι αιτήσεις για την δίκαιη άδεια και των δύο πέφτουν στο κενό έχοντας ως αιτιολόγηση τα πολιτικά πεπραγμένα τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τις περιπτώσεις των Φ. Χαρίση και Γ. Καραγιαννίδη.  Ας μην ξεχνάμε την απαγωγή του 6χρονου παιδιού των Ρούπα-Μαζιώτη, την δίωξη των Τ. Θεοφίλου και Θ. Σίψα (που εν τέλει αθωώθηκε) χωρίς βάσιμες κατηγορίες και ακόμα πολλές διώξεις που επιβάλλει το ελληνικό κράτος και η αστική δικαιοσύνη, μέσα στα πλαίσια του δόγματος τάξης και ασφάλειας, σε όσους και όσες πυροδοτούν αντιστάσεις από τα κάτω και επιλέγουν να αντιπαρατεθούν απέναντι τους. Εξ’άλλου δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από την ακύρωση της εκδήλωσης για τον Δημήτρη Κουφοντίνα, που ήταν προγραμματισμένη στις 14/12 στη Νομική σχολή Αθηνών με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, δικηγόρων, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, συλλογικοτήτων και την τηλεφωνική παρέμβαση του ίδιου από τις ελληνικές φυλακές, όπου τα ΜΑΤ περικύκλωσαν τη Νομική σχολή σε μια συνεργασία πρυτανικών και εισαγγελικών αρχών θέτοντας σε καθεστώς απομόνωσης και λογοκρισίας την ενημέρωση για την υπόθεση του.

    Αυτή η προσπάθεια θωράκισης του κράτους έκτακτης ανάγκης από τον «εσωτερικό εχθρό», εν μέσω της οποίας κατακρεουργούνται βασικά δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων, ευτελίζοντας την ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπεια θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι στο πλευρό των δυο αγωνιστών γνωρίζοντας ότι αυτή η υπόθεση μας αφορά όλους και όλες.

Άμεση χορήγηση των αδειών στους επαναστάτες αγωνιστές Δ. Κουφοντίνα – Κ. Γουρνά και σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους


 Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

 

Δύναμη-Αλληλεγγυη στον απεργό πείνας από 13/12 Μοχάμεντ Α.

Συνεχίζοντας τη κατρακύλα στο κατήφορο της ξεφτίλας, κυβέρνηση των Συριζα-Ανελ θέλει να απελάσει τον Μοχάμεντ Α. στο φασιστικό κράτος της Τουρκίας ενώ αυτός βρίσκεται στη 33η μέρα απεργίας πείνας.

Το τελευταίο διάστημα απλά έρχεται να επιβεβαιωθεί το εξής: ότι η κρατική αδυναμία και βαρβαρότητα δε πρόκειται να σταματήσει μέχρι να συμπαρασύρει όποιον-α αντιστέκεται με αξιοπρέπεια ενάντια στις καθημερινές συνθήκες θανάτου που βιώνει. Έναν αγώνα αξιοπρέπειας με αίτημα την χορήγηση πολιτικού ασύλου και την ακύρωση της απέλασης που εκκρεμεί εις βάρος του, κάνει εδώ και μέρες ο Αιγύπτιος Μοχάμεντ.Α., που διανύει την 33η μέρα απεργία πείνας.

Ο Μοχάμεντ. Α. αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα του επειδή δεχόταν απειλές για τη ζωή του, γιατί επέλεξε να δημοσιοποιήσει ένα βίντεο με δολοφονίες οπαδών του Μόρσι από το στρατιωτικό καθεστώς. Ερχόμενος στην Ελλάδα έκανε αίτηση πολιτικού ασύλου, η οποία απορρίφθηκε. Αντί για πολιτικό άσυλο βγήκε εις βάρος του οδηγία απέλασης, ενώ μεταφέρθηκε χωρίς λόγο για κάμποσους μήνες στη Γ.Α.Δ. Λέσβου, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει απεργία πείνας στις 13/12. Πριν από λίγες μέρες και αφού η υγεία του επιδεινώθηκε αρκετά, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί πρότειναν τη νοσηλεία του. Οι μπάτσοι τον μετέφεραν πάλι στην αστυνομική διεύθυνση για να του ανακοινώσουν ότι αυτές τις μέρες θα απελαθεί στη Τουρκία. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται και πάλι στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης ”Βοστάνειο”, στην ουσία υπό κράτηση, με τους μπάτσους να πιέζουν να λάβει εξιτήριο για να επισπεύσουν τη διαδικασία απέλασης.

Είναι ολοφάνερη η εκδικητική στάση του κράτους και της συγκυβέρνησης που εντείνει την αντιμεταναστευτική πολιτική καθώς από τη μια επιδεικνύει βλακώδη και επικίνδυνη αδυναμία να αντιμετωπίσει τον προ ολίγων ημερών παγετό στα κέντρα κράτησης μεταναστών/στριών, ενώ από την άλλη φέρεται εκδικητικά σε έναν άνθρωπο ξεριζωμένο από το τόπο του, στάση που υποδηλώνει την αντικοινωνική του φύση. Μην ξεχνάμε ότι δεν έχουν περάσει και πολλές μέρες από την αιχμαλωσία ενός 6χρονου παιδιού για να ασκηθεί πίεση προς τους επαναστάτες γονείς του. Όλα αυτά είναι μια απέλπιδα προσπάθεια της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού να παρατείνει το χρόνο της στην εξουσία, συνθλίβοντας παράλληλα τους αδύναμους.

Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όμως είναι πως ο αγώνας του Μοχάμεντ Α. είναι μια ύψιστη πράξη διεκδίκησης, γιατί βάζει μπροστά και για όλους εμάς τους από τα κάτω το σώμα του, για να ξανακερδίσει την αξιοπρέπεια και την ελευθερία που του έκλεψαν.

 

Να σταματήσουν οι απελάσεις όλων των μεταναστών/στριών.

Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Μοχάμεντ Α.

και άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του.

Νοσηλεία στο νοσοκομείο για όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας.


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★

Ανακοίνωση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας Π. Ρούπα , Ν. Μαζιώτη και Κ. Αθανασοπούλου

Η κυβέρνηση του ναι και του τρίτου μνημονίου ξέπεσε ακόμα πιο χαμηλά, όταν για να εκδικηθεί δυο επαναστάτες, αγωνιστές αποφάσισε να χρησιμοποιήσει, με ανήθικο τρόπο, το 6 χρόνο παιδί τους το οποίο κρατάει όμηρο σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο νοσοκομείο παίδων μακριά από τους γονείς του. Κίνηση που έρχεται να προστεθεί σε ένα συνεχές αυταρχικότητας  του κρατικού μηχανισμού απέναντι στους πολιτικούς κρατουμένους.

Οι ίδιοι, Ν. Μαζιώτης και Π. Ρούπα, έχουν προβεί σε απεργία πείνας και δίψας, από κοινού με την Κ. Αθανασοπούλου, που συνελήφθη την ίδια μέρα με την Π.Ρούπα, για το αυτονόητο δικαίωμα του παιδιού να επιστραφεί σε συγγενείς πρώτου βαθμού. Τίμιοι συνεχιστές της μηδενικής ανοχής του Σαμαρά, η κυβέρνηση των Συριζα-Ανελ εξοντώνει όσους αγωνίζονται και τις οικογένειες τους, ενώ ταυτόχρονα φωτογραφίζεται με χρυσαυγίτες, δίνει κανάλια σε μαφιόζους (Μαρινάκης) και μέρα με τη μέρα σφίγγει όλο και περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό εκατομμυρίων ντόπιων και μεταναστών.

Τέλος, να επισημάνουμε πως η κοινωνία τρομοκρατείται μόνο από τις τράπεζες, τα μνημόνια, τις μειώσεις στις συντάξεις  και τον εργασιακό μεσαίωνα που της  έχουν επιβληθεί και γι’ αυτό γνωρίζει πολύ καλά ότι οι μόνοι τρομοκράτες  είναι  τα αφεντικά , οι μεγαλομαφιόζοι που συνδιαλέγονται καθημερινά με το κράτος, οι φασίστες που αγκαλιάζονται με την αστυνομία , όσοι και όσες καταπιέζουν ολοένα και περισσότερο τη ζωή και  την ύπαρξη μας.

Αμέριστη αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας και δίψας, Π. Ρούπα,
Ν. Μαζιώτη και Κ. Αθανασοπούλου.


Να δοθεί τώρα η κηδεμονία του παιδιού στους συγγενείς του και εν συνεχεία να επιτρέπεται κάθε συνάντηση του παιδιού με τους γονείς του.


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★

Kάλεσμα στη γενική απεργία 08/06/2016

    Η γενικευμένη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος τα τελευταία χρόνια , εμπεδώνεται με τον πιο βίαιο τρόπο στο κοινωνικό ιστό μέσα από την όξυνση της λιτότητας. Η μνημονιακή δυστοπία , η οποία συνεχίζεται από την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιτείνει την φτωχοποίηση των ζωών μας μέρα με την μέρα , ενώ παράλληλα οξύνεται η κρατική και διακρατική καταστολή σε οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης των από τα κάτω.
Μέσα σε αυτή την συνθήκη όπου οι εργασιακές σχέσεις γίνονται πιο «ελαστικές» από ποτέ , οι μισθοί μειώνονται ολοένα και περισσότερο ,οι εργοδοτικές δολοφονίες αποτελούν «μεμονωμένα περιστατικά» διαμορφώνεται μία καθημερινότητα έντονης κοινωνικής εξαθλίωσης.
Σε ότι μας αφορά ως Συνέλευση , οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαρες και ξεκάθαροι δεν πρόκειται να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην συνεχή υποτίμηση των ζωών μας . Σε αυτή κατεύθυνση καλούμε όλες και όλους στην Γενική Απεργία ,στις 8 Δεκεμβρίου στα Κεντρικά Λύκεια στις 11:00 πμ.


Ενάντια στην εποχή του Πένθους , η αυτοοργάνωση των ζωών μας .


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★ 

Ανακοίνωση για την εξέγερση του Πολυτεχνείου 17/11/16

Για την εξέγερση του Πολυτεχνείου λέγονται και γράφονται κάθε χρόνο πολλά, κοινή συνισταμένη των οποίων είναι μια μουσειακή αντίληψη για τα αιματηρά γεγονότα του Νοέμβρη. Το κρίσιμο είναι να προσπαθήσουμε, αναλύοντας το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, να αναδείξουμε τις κοινές πτυχές του τότε αυταρχικού χουντικού καθεστώτος με το σημερινό αυταρχικό μοντέλο εξουσίας. Να εμπνευστούμε από τα οράματα του τότε και να αντισταθούμε σήμερα στην επιβολή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. 43 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τον αγώνα των φοιτητών να ανατρέψουν τη χούντα του των συνταγματαρχών έχουμε την ευκαιρία να σκεφτούμε και να διδαχτούμε πολλά. Τότε οι φοιτητές κατάφεραν να σπάσουν την τρομοκρατία και να βγούνε μπροστά εκφράζοντας την γενικευμένη οργή ενάντια στη χούντα, και σε συντονισμό αργότερα με τα υπόλοιπα τμήματα της κοινωνίας συνέβαλαν στο να θεωρούνται εκείνες οι μέρες καθοριστικές για την ανατροπή των συνταγματαρχών.
Στο Πολυτεχνείο του ‘73 συγκρούστηκαν δύο κόσμοι. Ο κόσμος του φασισμού και της άνευ όρων υποταγής σε κάθε μορφής εξουσία των αστικών συμφερόντων, εγχώριων και διεθνών, ενάντια στον κόσμο της αγωνιζόμενης κοινωνίας που διεκδικούσε αποδέσμευση από την αμερικανική επιρροή, ελευθερία και Δημοκρατία. Σήμερα από τη μία βρίσκεται το κεφάλαιο και οι εκφραστές του και από την άλλη ο κόσμος της εργασίας και του μόχθου, οι άνεργοι και οι μετανάστες. Σε μια τέτοια συγκυρία έντονης ταξικής πάλης, θα πρέπει να διαλέξουμε στρατόπεδο και να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από τα πολλά που η εξέγερση του Πολυτεχνείου διδάσκει είναι η επιλογή του συλλογικού δρόμου ως η μόνη λύση απέναντι στην οργανωμένη καταπίεση και καταστολή.

Kαλούμε όλους και όλες να συμμετάσχουν στην πορεία στην πλατεία Σαπφούς στις 18:30


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★

Θα τελειώσουμε την ρατσιστική (ακρο)δεξιά και τη ξεπουλημένη αριστερά, όσους μήνες και να χρειαστεί

Επειδή, εμείς πιστεύουμε πως, αντίθετα με τον πανικό και το ψέμα, η ψυχραιμία και η λογική είναι πραγματικά ακαταμάχητες, θα προσπαθήσουμε να τοποθετηθούμε με αυτά τα εργαλεία πάνω στις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο καιρό στη Ελλάδα και τη Λέσβο, με φόντο το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα.

Καθόλου δεν μας εντυπωσιάζει που το έλλειμμα αποπροσανατολιστικών αντιπολιτευτικών θεμάτων και επιχειρημάτων έχει οδηγήσει τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα σε τέτοιο σημείο πολιτικού ξεπεσμού, ώστε οι «συγκρούσεις» πλέον να καταρρέουν στα στενά όρια μεταξύ του: αν υπάρχει κράτος στα Εξάρχεια, και του αν θα «ισλαμοποιηθεί» η Ελλάδα από «ορδές» οκτάχρονων προσφυγόπουλων και εξαθλιωμένων μεταναστών. Και δεν μας εντυπωσιάζει, καθώς είναι φανερό ότι όλοι και όλες έχουμε πλέον καταλάβει, πως η μοναδική διαφορά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από την αντιπολίτευση της ΝΔ είναι πως έχουν μετονομάσει την «τρόικα» σε «θεσμούς» . Οι πολιτικές όμως, σε επίπεδο εργασιακών συνθηκών, κοινωνικών παροχών, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, δημόσιας και δωρεάν παιδείας, περικοπής συντάξεων, πλειστηριασμών, ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, οι ιδιωτικοποιήσεις και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές καταδεικνύουν με κωμικό τρόπο τις μηδενικές αντιστάσεις της πρώτης ”αριστερής” κυβέρνησης στην ακραία και εντεινόμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική, που μέχρι πρότινως εφάρμοζε η ΝΔ.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, οι ρατσιστικές συμφωνίες και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές της κυβέρνησης είναι το «χωράφι» των φασιστικών συμπεριφορών και η πρώτη του «σπορά» δεν είναι άλλη, από τα καλέσματα «ενάντια στην ισλαμοποίηση της Ελλάδας». Εκτός από τις σκηνές απείρου κάλους που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας με χυδαιότερες φυσικά εκείνες του Ωραιοκάστρου, και στη Λέσβο είχαμε την δυστυχία να γίνουμε μάρτυρες μιας χονδροειδέστατης αντιπολίτευσης από την ντόπια (ακρο)δεξιά. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα debate με διακύβευμα, το ποιο από τα δυο αυτά κόμματα είναι ικανό για την πιο αλήτικη και απάνθρωπη πολιτική.

Επειδή. λοιπόν, στις εποχές των γκρεμισμένων μύθων και της μεγάλης απελπισίας είναι πιο εύκολο να τρυπώσει και να καρποφορήσει το «μικρόβιο» της αμφισβήτησης, του αναστοχασμού και της συνειδητοποίησης της δύναμής μας,  γι’ αυτό και αυτές οι εποχές ενεργοποιούν επιτακτικότερα τις εξουσίες ώστε να αντιπαραβάλουν επιτυχώς την κουλτούρα της υποταγής και του φόβου. Μια κουλτούρα που επιτυγχάνετε με την επίκληση στην εθνική ενότητα. Μια αφήγηση που προσπαθεί να μας πείσει λοιπόν, ότι όλοι οι Έλληνες πρέπει να ενωθούμε ενάντια σε έναν κοινό εχθρό. Την Ελλάδα όμως, όπως και κάθε χώρα την διαχειρίζεται ένας συρφετός από μεγαλοαφεντικά, δολοφόνους τραπεζίτες, διπλοθεσίτες πολιτικούς,  χουντοστρατιωτικούς, μαφιόζους καναλάρχες, «επιφανείς» πρεζεμπόρους, υπάκουους δημοσιογράφους, χρηματιζόμενες δικαστίνες, χρυσοποίκιλτους αρχιεπισκόπους, μαχαιροβγάλτες κομματικούς οπαδούς, αιμοδιψείς αστυνομικούς, μικροαφεντικά που απειλούν με απολύσεις όποια και όποιον τολμήσει να διεκδικήσει τα αυτονόητα, ενώ η λίστα δεν έχει τελειωμό. Και εμείς αναρωτιόμαστε τι το κοινό έχουμε με αυτούς εκτός απ’ την ίδια εθνικότητα; Το η «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» λοιπόν, δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από το ότι οι Έλληνες και οι ξένοι εξαθλιωμένοι και εξαθλιωμένες υποτελείς θα ανήκουμε, χωρίς αντιδράσεις, στους ντόπιους αφέντες.

Η προσπάθεια αυτή παραπλάνησης και καθυπόταξης, γειώνεται στο σήμερα με αυτό που λέμε «ισλαμοφοβία». Ο «κοινός εχθρός» είναι οι κατατρεγμένοι πρόσφυγες και οι εξαθλιωμένες μετανάστριες. Πρωτεργάτης στη διάχυση της ισλαμοφοβίας αρχικά χρίστηκε ο πολιτευόμενος με την ντόπια ΝΔ, Α. Κουτσαντώνης που δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα καλοταϊσμένο προσκοπάκι του Χ. Αθανασίου, του βουλευτή που απολαμβάνει την εκτίμηση όλων των, δικών του, ρουσφετοευλογημένων του νησιού, ενώ προκαλεί αηδία σε όλους τους υπόλοιπους. Στο παιχνίδι των εντυπώσεων ήταν ήδη από πολύ νωρίς για να προλειάνουν το έδαφος με συστηματική διοχέτευση εξόφθαλμα ψευδών ειδήσεων, ντόπιοι δημοσιογραφίσκοι από τους οποίος ξεχώρισαν ο Παπούκας και ο Συνάνης. Ιδιαίτερα, ο «ανεξάρτητος» πρώην πολιτευόμενος με την ΝΔ, Γ. Συνάνης, ενεργητικότατος όλο τον περασμένο χρόνο αποτέλεσε έναν περιφερόμενο θίασο που επιδιδόταν σε φτηνούς θεατρινισμούς μπροστά από κατασκευασμένες από τον ίδιο ειδήσεις, μπας και του πετάξουν κανένα κοκαλάκι δημοσιότητας οι, πανελλαδικής εμβέλειας, λακέδες Μπογδάνοι. Όλοι αυτοί και τα ψέματά τους ανέστησαν τη «μουδιασμένη» πατριωτική κίνηση, το προκάλυμμα της χρυσής αυγής στο νησί (που αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα γιατί αλλιώς δεν φτούραγε), με τα γνωστά αποτελέσματα των κρυμμένων εθνικιστικών καλεσμάτων σε υποστολές σημαιών, των θρασύδειλων φασιστικών επιθέσεων σε αλληλέγγυες μέσα από την πορεία των κατοίκων της Μόριας και των ρατσιστικών λουκέτων σε σχολεία.

Αυτοί και αυτές που κυρίως επιδίδονταν σε εθνικιστικούς αλαλαγμούς αποτελούνται από γνωστούς και γνωστές χρυσαυγίτες και χρυσαυγίτισσες που την κεντρική τους δραστηριότητα μέχρι πρότινος μονοπωλούσε ο ηδονισμός στη θέα φωτογραφιών με καμένα πτώματα στο Άουσβιτς και με «ελληνικότατους» χολιγουντιανούς μπρατσομένους σπαρτιάτες, αφού είναι περιθωριοποιημένοι από την κοινωνία της Λέσβου. Όμως με την ευλογιά της ντόπιας ΝΔ τώρα βρήκαν πεδίο και κάλυψη για να επιδοθούν στην ανυπόστατη ρατσιστική συνθηματολογία τους. Το άλλο κομμάτι και το πιο επικίνδυνο είναι αυτό που δεν επιδεικνύει καμία σβάστικά, αλλά οικειοποιείται όλη τη τρομολαγνική και ρατσιστική ρητορική της. Αυτό που αποτελείτε από φιλοχρήματους εμπόρους του φόβου και που μεταπηδάει από «αλληλέγγυο στους πρόσφυγες» σε αυτόκλητο προστάτη των σχολείων όταν δεν έχει άλλο κέρδος. Αυτό που θα κηρύξει «πόλεμο» στις ΜΚΟ ενώ τμήμα του όχλου του εργάζεται σε αυτές. Που θέλει να βροντοφωνάξει με όλη του τη δύναμη το «έξω οι ξένοι… εκτός αν είναι πλούσιοι». Είναι αυτοί και αυτές που μέχρι πρότινος είμασταν πεπεισμένοι πως η λασπολογία που έριχναν εναντίων μας, εναντίων των ειλικρινών αλληλέγγυων, για τους υποτιθέμενους «χορούς εκατομμυρίων» μας, ήταν προϊόν των κατάπτυστων κομματικών τους σκοπιμοτήτων. Όμως, με αηδία πλέον καταλαβαίνουμε πως απλά δεν είναι ικανοί και ικανές να αντιληφθούν τις ανιδιοτελείς και χωρίς οικονομικό κέρδος πράξεις αλληλεγγύης. Είναι μικρόνοοι και μικρόνοες. Δεν σκαμπάζουν από αγάπη.

Ξέρουμε πολύ καλά το ποιόν αυτών που μας κατηγορούν. Είναι οι κρεπετζήδες που πουλούσαν πέντε ευρώ τη φόρτιση του κινητού. Όλοι αυτοί και αυτές που «φύτρωσαν» ταξιδιωτικά γραφεία από το πουθενά μαζί με τους ζακχαρόπληκτους που επιδίδονταν σε πολύ κακών ερμηνειών γκεσταριλίκια σε βιντεάκια του Συνάνη και τους χουντικούς ιδιοκτήτες εστιατορίων. Οι εργολάβοι των χρυσορυχείων catering στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όλοι αυτοί, οι «επιφανείς δήμιοι», πρωτοστατήσαν στις, εθνικιστικά επιφορτισμένες, υποστολές και στέκονταν αγκαλιά με γνωστούς «ευεργέτες» του νησιού. Με το καρακιτσαριό των βυσματιών της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ και τους διάφορους Δαγκλίδες και Βουνάτσους. Με αυτούς που φωνασκούν για την καταστροφή του τουρισμού του νησιού λόγω του προσφυγικού, χωρίς να λένε είτε εσκεμμένα, είτε από βλακώδη άγνοια, πως για την πτώση του τουρισμού φέτος, ίσως και καθοριστικότερα να επέδρασε η ταραχώδης κατάσταση της γειτονικής Τουρκίας, με τις αμέτρητες βομβιστικές επιθέσεις, το στρατιωτικό πραξικόπημα και την καταστολή που το ακολούθησε. Είναι όλοι αυτοί, που αφού γέμισαν τις τσέπες τους σε βάρος των μεταναστών και των μεταναστριών, μετά τη συνθήκη Ε.Ε- Τουρκίας και τη συνεπακόλουθη μείωση της μεταναστευτικής κίνησης, άρχισαν να διοχετεύουν το εσωτερικευμένο ρατσιστικό και ξενοφοβικό τους μίσος, γιατί πολύ απλά δεν μπορούσαν να συνεχίσουν να αισχροκερδούν, τουλάχιστον με την ίδια ένταση, στις πλάτες των προσφύγων. Όλος αυτός ο βούρκος ας μοιράσει τα παχυλά κέρδη του για να βοηθήσει τους όντως πληγέντες από τον τουρισμό, αλλιώς, ας μας κάνει τη χάρη να σωπάσει για πάντα. Δεν μπορούν να μας πείσουν ότι ενδιαφέρονται για τους συμπολίτες τους αυτοί που έχουν πάρει εργολαβία την καταστροφή τους. Μόνο για την τσέπη τους και τις κομματικές τους καριέρες κόπτονται.

Η ρητορική του: «για τους Έλληνες όμως γιατί δεν κάνετε τίποτα» μας θυμίζει επικίνδυνα την «λογική» των μικροπρεπών φιλάργυρων ντόπιων που επιτίθονταν στους τότε ξεριζωμένους «τουρκόσπορους» Μικρασιάτες και τις «παστρικές» Μικρασιάτισσες το 1922. Που τους έβριζαν χυδαία, τους έκαιγαν τα καταλύματα και τους δολοφονούσαν για να «φάνε» τα χωράφια που παραχωρήθηκαν σε αυτούς από το ελληνικό κράτος ώστε να χτίσουν τις ζωές τους κάπου. Είναι αυτοί που προτιμούν να αρπάξουν τα λιγοστά υπάρχοντα των εξαθλιωμένων γιατί είναι οι εύκολοι στόχοι. Αφού, το να διεκδικήσουν τη ζωή τους ενάντια σε αυτούς που πραγματικά την καταληστεύουν, ενάντια στις κυβερνήσεις, τις τράπεζες, τα μικρά και μεγάλα αφεντικά τους, θα χρειαζόταν θυσίες. Να μην ανησυχούν για κανένα μετανάστη και μετανάστρια για την αλλοίωση του «πολιτισμού» τους οι προαναφερθέντες. Γιατί τον «πολιτισμό» των μικρόψυχων μισανθρώπων, έχουμε αναλάβει εμείς υπεύθυνα από καιρό να τον αλλοιώσουμε μέχρι τον τελειωτικό αφανισμό του.

Όλο αυτό το θλιβερό τσούρμο όμως που τα έβαλε με τους μετανάστες και τις μετανάστριες για να μην υποστεί το ίδιο την δίκαιη δυσαρέσκεια της κοινωνίας,  δεν καταφέρνει σε καμία περίπτωση να ηγεμονεύσει στις συνειδήσεις μας. Δεν κέρδισαν οι κανίβαλοι ακόμα αυτό το τόπο και ούτε πρόκειται όσο εμείς αναπνέουμε. Αυτό που τρομάζει τους υπάνθρωπους περισσότερο από όλα είναι ότι δεν μπορούν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους. Όμως, πρέπει να ξέρουμε όλοι και όλες πως η επιλογή της αδιαφορίας, όταν οι ισχυροί επιτίθενται στους αδύναμους, δεν υποδηλώνει ουδετερότητα, αλλά επιλογή θέσης. Αυτήν του ισχυρού. Δεν θα επιτρέψουμε να σηκώσουν χέρι στους μετανάστες και τις μετανάστριες γιατί είναι σαν να τους αφήνουμε να επιτεθούν σε εμάς. Έχουμε πολύ περισσότερα κοινά με τους εξαθλιωμένους φτωχούς αδερφούς και αδερφές μας παρά με τους απάνθρωπους φιλάργυρους. Στεκόμαστε στο πλευρό των καταπιεσμένων γιατί είναι άνθρωποι της τάξης μας, είναι άνθρωποι της κοινωνικής μας θέσης. Και μαζί τους θα πολεμήσουμε τόσο τους δήθεν αγανακτισμένους «Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…» όσο και τους ανθρώπους δίχως μνήμη ως προς τους αγώνες των κοινωνικών κινημάτων «Είμαι αριστερός, αλλά…»

Βέβαια, αν κοιτάξουμε ψύχραιμα τα γεγονότα μπορούμε να δηλώσουμε με ευχαρίστηση πως τα αντιρατσιστικά αντανακλαστικά της ντόπια κοινωνίας ήταν πολύ ανεπτυγμένα και ποιοτικότερα από ότι σε ανάλογες περιπτώσεις σε αλλά μέρη της Ελλάδας.  Αυτό το νησί φέρει σε μεγάλο βαθμό επάξια τον τίτλο της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.

Ο  δικός μας κόσμος είναι αυτός που αποτελείται από τους υπέροχους ανθρώπους που ανοίγουν φιλόξενα τα σπίτια τους στους κυνηγημένους αυτού του κόσμου, από τους ακατέργαστους αντιφασίστες μπαρμπάδες του Μανταμάδου, τις πεισματάρες αντιρατσίστριες δασκάλες του Αφάλωνα, τους ρομαντικούς παραμυθάδες της Καλλονής, τους ακούραστους υπερήλικες οδηγούς αγροτικών που είναι φορτωμένα με αλληλεγγύη, τις νανουρίστρες γιαγιάδες και τους ετοιμοπόλεμους ψαράδες της σκάλας Συκαμιάς, τους συνειδητοποιημένους μάγειρες των δρόμων, τις πιτσιρίκες που μοιράστηκαν τα παιχνίδια τους με τα προσφυγόπουλα, με όλους και όλες που αδιαμεσολάβητα οργανώνουν την αλληλεγγύη όπου και αν βρίσκονται. Και για αυτόν τον κόσμο, ούτε που περνάει από το μυαλό των βολεμένων φωνακλάδων, τι είμαστε διατεθειμένοι και διατεθειμένες να κάνουμε για να τον υπερασπιστούμε. Ας δηλώνει ο καθένας και η κάθε μια ότι θέλει για το τι είναι. Γιατί πάνω από όλα αυτή η μάχη είναι η αυτονόητη μάχη του κόσμου που υπερασπίζετε τη ζωή, ενάντια σε όλους αυτούς που ονειρεύονται μόνο το θάνατο. Και αυτή τη μάχη θα την κερδίσουμε.


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση