ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ, ΟΧΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ (κείμενο που μοιράζεται σε σχολεία της Μυτιλήνης)

Τις τελευταίες εβδομάδες οι φασίστες προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να κάνουμε καταλήψεις για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών. Πρέπει να σταθούμε αποφασιστικά απέναντί τους. Ο Εθνικισμός σημαίνει εθνική βλακεία. Όσοι δεν μπορούν να δουν ότι φτωχοί και εκμεταλλευόμενοι υπάρχουν σε όλες τις χώρες και ότι οι μεγάλοι και ισχυροί μάς βάζουν να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για τα δικά τους συμφέροντα είναι ηλίθιοι.

Η Μακεδονία μοιράζεται μεταξύ τριών χώρων. Όσοι, λοιπόν, λένε τώρα ότι η Μακεδονία είναι ελληνική, στη πραγματικότητα δεν μιλάνε για το ελληνικό τμήμα, αλλά για το υπόλοιπο. Είναι ένα σύνθημα που μας καλεί σε νέες πολεμικές εκστρατείες ενάντια στους γείτονές μας. Την τελευταία φορά που η ελληνική νεολαία πείστηκε από τους προγόνους τους, πέθαναν χιλιάδες άνθρωποι στη μικρασιατική καταστροφή και ξενιτευτήκαν εκατομμύρια. Οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, οι Ναζί στη Γερμανία, ήθελαν να κάνουν την Ευρώπη μία μεγάλη Γερμανία. Το αποτέλεσμα ήταν στην ελληνική κατοχή να πεθάνουν 1 εκ άνθρωποι. Οι ναζί είναι αυτοί που σκότωσαν τον Παύλο Φύσσα, τον Σαχτζάτ Λουκμάν. Είναι αυτοί που δεν γουστάρουν τους ελεύθερους ανθρώπους, τους διαφορετικούς, όσους παλεύουν για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία. Είναι αυτοί που είναι με το μίσος. Είναι αυτοί που θέλουν να μας βάλουν να πολεμούμε μεταξύ μας, ενάντια στους συμμαθητές μας από άλλες χώρες.

Είναι αυτοί που σκότωσαν τον Αλβανό μετανάστη εργάτη γης Πετρίτ Ζίφλε στην Κέρκυρα πριν από λίγες μέρες. Είναι αυτοί, που εκμεταλλεύονται εργασιακά τους μετανάστες σαν τον Πετρίτ για να πλουτίσουν, αφού πρώτα τους εξαθλιώσουν από κοινού με το κράτος. Είναι αυτοί που και στο παρελθόν δεν δίστασαν να στήσουν πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες αλβανικής καταγωγής στο κέντρο της Αθήνας το 2004 και να διαπράξουν ακόμα πολλά εγκλήματα εις βάρος μεταναστών, κάποια από τα οποία έχουν κουκουλωθεί από τους κρατικούς θεσμούς, όμως βρίσκονται χαραγμένα στη συλλογική μας μνήμη.

Οι αναρχικοί και οι κομμουνιστές μιλάνε για την κοινή πάλη των λαών ενάντια στα αφεντικά, στον εθνικισμό και στους ταξικούς μας αντιπάλους. Μας θέλουν χωρισμένους να τσακωνόμαστε μεταξύ μας για να μας ελέγχουν καλύτερα. Ο εχθρός μας δεν είναι ο γείτονάς μας. Ο εχθρός είναι μέσα στη χώρα μας και ονομάζεται εθνικισμός, καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός. Είναι όλοι όσοι μας έκοψαν τα μαθήματα, τους δασκάλους, τα κτήρια- δήθεν για να πληρώσουν τα χρέη μας. Είναι όλοι, όσοι μας στέρησαν τα όνειρά μας και μας είπαν ότι πρέπει να δουλεύουμε σκληρά και να το βουλώνουμε σε ένα παιχνίδι στημένο για να ευνοεί μόνο τους πλούσιους.

Για όλα αυτά και ακόμα παραπάνω πρέπει να πετάξουμε με τις κλωτσιές τους φασίστες από τα σχολεία μας. Όλοι μαζί, Έλληνες, Αλβανοί, Βούλγαροι, Μακεδόνες, Τούρκοι ενάντια στα φασιστικά τέρατα. Είμαστε ενάντια στην Συμφωνία των Πρεσπών από Διεθνιστική και Επαναστατική πλευρά. Θέλουμε σχολεία ανοιχτά στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, και παιδεία διεθνιστική, και όχι την εθνική μυωπία του Μητσοτάκη και του Μιχαλολιάκου.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, Η ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΩΝ

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

 

Εκδήλωση-Συζήτηση και κάλεσμα σε πορεία για τα 10 χρόνια από τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου

Εκδήλωση 5/12, 18:00

Στο Αυτόνομο Στέκι στο υπόγειο του τμήματος του Περιβάλλοντος με θέμα : “6 Δεκέμβρη – ημέρα αντίστασης και μνήμης ενάντια στην κρατική καταστολή και οι απαντήσεις του κινήματος”.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχει σύντροφος από την αναρχική συλλογικότητα Όμικρον 72, μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων.

Διαδήλωση 6/12, 18:00 Πλατεία Σαπφούς

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 και οι συνολικότεροι αγώνες κατά την διάρκεια της επταετούς δικτατορίας των συνταγματαρχών αποτελούν σημεία ορόσημο των κοινωνικών και ταξικών αγώνων που δόθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου αποκρυσταλλώθηκαν με τον πιο εμφατικό τρόπο οι ακηδεμόνευτοι αγώνες των καταπιεσμένων, ενάντια στον κόσμο της εξουσίας για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Τα συνθήματα «κάτω η εξουσία», «κάτω το κεφάλαιο» που αποτελούσαν από τα κεντρικά συνθήματα κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, παραμένουν χαραγμένα στη συλλογική μας μνήμη μπολιάζοντας μας με τα προτάγματα της κοινωνικής χειραφετήσης, της αυτοθέσμισης και του συνολικότερου κοινωνικού ριζοσπαστικού μετασχηματισμού στις σημερινές συνθήκες, που το κράτος και ο κόσμος του κεφαλαίου εξαπολύουν στους από τα κάτω μια λυσσαλέα επίθεση δημιουργώντας ένα συνεχές βαρβαρότητας.

45 χρόνια μετά την πτώση της Χούντας, η αστική δημοκρατία έρχεται να επιβάλλει ένα καθεστώς αυταρχικοποίησης. Αν και η διαχείριση του χρεοκοπημένου καπιταλιστικού συστήματος αλλάζει προσωπείο, (πότε δεξιό, πότε σοσιαλδημοκρατικό, πότε «πρώτη φορά αριστερά») η βαρβαρότητα κράτους και κεφαλαίου αποτυπώνεται με τον πιο εμφατικό τρόπο στον κοινωνικό ιστό. Το καθεστώς εξαίρεσης, τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η ολοένα και πιο έντονη καταστολή, η φτωχοποίηση και η εξαθλίωση εντός και «εκτός» μνημονίων, η μη πρόσβαση σε βασικές ανάγκες όπως υγεία και παιδεία αποτελούν μερικά μόνο κομμάτια του σημερινού ψηφιδωτού που προσπαθεί να επιβάλλει ο κόσμος και οι διαχειριστές της εξουσίας για την περαιτέρω διαιώνιση αυτού του άθλιου και αυταρχικού συστήματος. Έτσι, με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και το δόγμα «τάξη και ασφάλεια», που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι, προσπαθούν να ανακόψουν τον εσωτερικό εχθρό και τις αντιστάσεις του δημιουργώντας ένα καθεστώς στρατιωτικοποιήσης και κοινωνικού εκφασισμού για την παραμονή τους στην εξουσία, αλλά και στη διαχείριση των αγώνων των εκμεταλλευόμενων, ντόπιων και μεταναστών.

Απέναντι σε όλα αυτά οφείλουμε να συγκροτήσουμε τα κινήματα εκείνα που θα φέρουν στο προσκήνιο τα χειραφετητικά προτάγματα μέσω των ακηδεμόνευτων αγώνων σε κάθε πτυχή και πεδίο της καθημερινότητας. Στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία. Σήμερα, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να ορθώσουμε ανάστημα και να υπερβούμε το φόβο και την αδράνεια, απέναντι σε κράτος και αφεντικά, που το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι περισσότερη εκμετάλλευση, καταπίεση, πόλεμο και κοινωνικό κανιβαλισμό. Υπό αυτές τις συνθήκες, το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου να αποτελέσει πυξίδα ανοίγοντας το δρόμο στις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις του μέλλοντος ενάντια στον κομφορμισμό, στον ατομισμό και στην κοινωνική παραίτηση.

 ΚΑΛΕΣΜΑ-ΠΟΡΕΙΑ : 17/11, 18:00 , ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

 

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

5 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ| ΜΝΗΜΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

 

Εμείς κανέναν δεν μισούμε. Αφήστε μας,

ν’ αγαπάμε τον κόσμο, να σας αγαπάμε.

Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε

παρά μονάχα κείνον που δε σέβεται τον Άνθρωπο.

(Γιάννης Ρίτσος, Συντροφικά τραγούδια)

Στις 18/9/2013 ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας δολοφονείται από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος του νεοναζιστικού τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής. Πέντε χρόνια μετά, οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής παραμένουν ατιμώρητοι, κάτι που φανερώνει πως η αστική δικαιοσύνη δεν θέλει να τιμωρήσει μέσω της δικαστικής οδού τους δολοφόνους της Χ.Α.  αφού ο φασισμός είναι αναπόσπαστο εργαλείο τους κράτους και του κεφαλαίου. Ακόμα και αν καταδικαστεί η Χ.Α. ως εγκληματική οργάνωση δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως ξεμπερδέψαμε με το τέρας του φασισμού στον ελλαδικό χώρο, καθώς φασίστες δεν είναι μόνο οι νεοναζί της Χ.Α. και η δολοφονία του Π. Φύσσα δεν ήταν το μόνο έγκλημα του φασισμού στην Ελλάδα. Ο φασισμός δεν εκφράζεται μόνο μέσα από θεσμικά κόμματα, αλλά και από τον πρώτο Μακεδονομάχο, που δεν χάνει την ευκαιρία να συμμετάσχει σε εθνικιστικά συλλαλητήρια μίσους, μέχρι και τον τελευταίο χριστιανοταλιμπάν που δε θα διστάσει να επιτεθεί σε ένα εννιάχρονο κορίτσι επειδή φοράει μαντήλα.

Είναι χαρακτηριστικό πως η Χ.Α. άρχισε να αντιμετωπίζεται ως νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση από το κράτος, τους μηχανισμούς του και την κοινή γνώμη μετά τη δολοφονία του Φύσσα, ενός λευκού Έλληνα rapper, ενώ όλες οι προηγούμενες εγκληματικές ενέργειες της φαινόταν να περνούν απαρατήρητες ( δολοφονία Σ. Λουκμάν, επίθεση σε Αιγύπτιους ψαράδες, ρατσιστικά πογκρόμ σε μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας κ.ά ).

Όσον αφορά τη Μυτιλήνη βλέπουμε πως η οργανωμένη επίθεση με στόχο οικογένειες μεταναστών και αλληλέγγυους, που έγινε στην πλατεία Σαπφούς στις 22/4/2018,στην οποία συμμετείχαν καταστηματάρχες, οργανωμένοι οπαδοί και «αγανακτισμένοι» πολίτες του νησιού, δεν αναγνωρίζεται ως μια φασιστική επίθεση μίσους, αλλά θεωρείται μια πράξη απόγνωσης και αγανάκτησης των ντόπιων με αφορμή το μεταναστευτικό. Φαίνεται, μάλιστα, πως αυτή δεν είναι μόνο η θεώρηση της Χ.Α. σχετικά με αυτό το γεγονός, αλλά και της τοπικής δεξιάς, με πρώτη τη Νέα Δημοκρατία σε μια προσπάθεια εύρεσης ψήφων στις επικείμενες εκλογές. Μια Ν.Δ. ,η οποία μαζί με το ΠΑΣΟΚ ως συγκυβέρνηση το 2013 οδήγησαν τη Χ.Α. στη δικαιοσύνη, δεν ξεχνάει να εξαπολύει το ακροδεξιό της δηλητήριο δείχνοντας πως οι δήθεν «αντιφασιστικές» της ευαισθησίες ήταν προσωρινές.

Πρέπει να γίνει κατανοητό, συνεπώς, πως η σιωπή και η ανοχή απέναντι στο φασισμό είναι συνενοχή, καθώς επιτρέπει στις ρητορικές και πρακτικές μίσους να εδραιωθούν και να κυριαρχήσουν. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να ορθώνει κανείς το ανάστημά του απέναντι στο φασισμό σε κάθε κοινωνικό πεδίο και σε κάθε του έκφραση, όπως ακριβώς έκανε και ο Παύλος Φύσσας. Να ξεκαθαρίσουμε, επίσης, πως μια διπλωματική ουδέτερη στάση για μια εγκληματική φασιστική ενέργεια, όπως το πογκρόμ εναντίον των μεταναστών στην πλατεία Σαπφούς και η δολοφονία του Φύσσα, δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως υποκριτική και να συνεχίσει να οπλίζει το χέρι των φασιστών. Το τέρας του φασισμού δεν είναι μακριά από εμάς. Όπως έχει φανεί και στο νησί μας είναι κάτι, που βρίσκεται ανάμεσα μας και όσο η κοινωνία αδυνατεί να το αναγνωρίσει σε όλες του τις εκφάνσεις, τόσο θα του δίνει πάτημα για να αναπτύσσεται.

Η ημέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα ενάντια στον κόσμο της εξουσίας, στον εθνικισμό, στο φασισμό και στο σύστημα που τον γεννά. Η μάχη ενάντια στο φασισμό είναι η μάχη για τη ζωή απέναντι στο θάνατο.

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟ,ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΤΡΙΤΗ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 18.00 | ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

 Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

 

Party οικονομικής ενίσχυσης

Party οικονομικής ενίσχυσης στην κατάληψη του Μπινείου, Παρασκευή 15/6, μετά τις 23:00

Ως Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση επιλέγουμε τόσο πολιτικά όσο και οργανωτικά την συνειδητή εναντίωσή μας στους σύγχρονους γραφειοκρατικούς και κομματικούς φορείς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τόσο η πολιτική μας αυτονομία, όσο και τα αντιεραρχικά χαρακτηριστικά μας αποτελούν μόνο κάποια στοιχεία των πολιτικών μας προταγμάτων, τα οποία σκιαγραφούν στο εδώ και τώρα την κοινωνία που προτάσσουμε και επιδιώκουμε. Η πολιτική και κοινωνική μας αυτονομία απαιτεί ωστόσο και οικονομική ανεξαρτησία. Για αυτό το λόγο επιλέγουμε την διεξαγωγή ενός πάρτυ τόσο για την οικονομική ενίσχυση των δράσεών μας, όσο και για να δώσουμε ζωντάνια στις καταλήψεις και στις δομές αγώνα που συμμετέχουμε/ στηρίζουμε.

 

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΡΙΔΗ ΣΤΟΝ ΜΑΚΡΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Π.ΕΝ. ΣΤΟΥΣ Α.Μ.Ε.-COMBAT 18

Ο κατηγορούμενος για συμμετοχή στη νεοναζιστική οργάνωση Combat 18 Γιώργος Μακρής είναι γνωστός στη Μυτιλήνη από τη θητεία του στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Κοινωνιολογίας και πριν μερικά χρόνια δικηγόρος της  κατά την εκλογική διαδικασία φώναζε περήφανα πως είναι άξιος απόγονος του Ζέρβα απειλώντας με βόμβες Ναπάλμ και για νέο Γράμμο – Βίτσι προς όλες τις κατευθύνσεις. Φαίνεται, λοιπόν, πως τα παρακρατικά τάγματα εφόδου των Α.Μ.Ε.- Combat 18 αποτελούν συνέχεια των ταγμάτων εφόδου της N.Δ. , των Rangers και των Κενταύρων, που δολοφόνησαν τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα. Άλλωστε δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και τον Βορίδη (βουλευτή της Ν.Δ.) που κυκλοφορούσε με τσεκούρι ως αρχηγός της Ε.ΠΕ.Ν.

Αυτό είναι το φυτώριο της (νεο)φιλελεύθερης ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που επικαλείται ότι δεν έχει σχέση με τους φασίστες και τους καταδικάζει.

Να θυμίσουμε στους σύγχρονους απόγονους των ταγματασφαλιτών  και των νοσταλγών του Χίτλερ πως η πηγάδα του Μελιγαλά έχει αρκετό χώρο ακόμα.

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ, Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

ΟΧΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ-ΜΟΝΟ ΕΝΤΑΤΙΚΕΣ

 

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

ΚΑΜΙΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ | ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ LIBERTATIA ΚΑΙ ΣΤΟΝ Ε.Κ.Χ. ΣΧΟΛΕΙΟ

Την Κυριακή 21/1 πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό ζήτημα» και την ονομασία της ΠΓΔΜ. Στο συλλαλητήριο παρευρίσκονται μέλη και υπόδικοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, διάφορες εθνικοπατριωτικές ομάδες, τοπικοί και μη φορείς της Νέας Δημοκρατίας, ακροδεξιοί ψεκασμένοι βουλευτές και πολιτικοί, χριστιανοταλιμπάν, παπάδες χουντικοί, στρατιωτικοί γεμάτοι εθνική υπερηφάνεια, θρασύδειλοι χουλιγκάνοι οπαδοί και διάφοροι φιλήσυχοι πολίτες-πατριώτες, που θυμούνται να βγουν στο δρόμο και να ξεσηκωθούν μόνο όταν διακυβεύεται η εθνική τους τιμή. Έτσι, λοιπόν, στήθηκε ένα πανηγύρι εθνικισμού και μισαλλοδοξίας, όπου όλοι αυτοί από κοινού, μαζί με την αστυνομία, είναι υπεύθυνοι για ό,τι ακολούθησε στη συνέχεια της ημέρας, και πιο συγκεκριμένα για την επίθεση στον Ε.Κ.Χ. Σχολείο, η οποία απωθήθηκε επιτυχημένα από την περιφρούρηση   και ο εμπρησμός της κατάληψης Libertatia, η οποία εκείνη τη στιγμή ήταν άδεια, καθώς ο κόσμος της κατάληψης βρίσκονταν στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην Καμάρα.

Το όνομα της γείτονος χώρας επανέρχεται και πάλι στο προσκήνιο ύστερα από 25 χρόνια προσφέροντας έδαφος σε εθνικιστικές και ακροδεξιές εξάρσεις ρητορείας στο δημόσιο λόγο, που στόχο έχουν την συγκρότηση της εθνικής αφήγησης για μία και ελληνική Μακεδονία. Διόλου τυχαία όλα αυτά τη δεδομένη χρονική περίοδο, αφού η ΠΓΔΜ αποτελεί χώρα καταλύτη για τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς ΕΕ και ΗΠΑ, ενάντια στα σχέδια της Ρωσίας για την περιοχή των Βαλκανίων, γεγονός που έρχεται να θυμίσει πως όσο η κρίση βαθαίνει στις υποτελείς χώρες, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μάχονται για το ποια θα αποτελέσει πόλο πολιτικής «στήριξης», οξύνοντας τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς. Από την άλλη, η ονομασία της ΠΓΔΜ έρχεται σε μια περίοδο που στον ελλαδικό χώρο ψηφίζονται μέτρα κατά της απεργίας και της παρανομοποίησής της, μέτρα που θα φτωχοποιήσουν ακόμα περισσότερο τους καταπιεσμένους και σε μια περίοδο που οι πλειστηριασμοί λαϊκών σπιτιών γίνονται ολοένα και περισσότεροι σε άγαστη συνεργασία τραπεζών και δημοσίου. Τα ζητήματα γύρω από το Μακεδονικό, λοιπόν, έχουν ως στόχο να επιφέρουν στο προσκήνιο εθνικιστικά διλλήματα, που θα συσπειρώσουν κάθε λογής εθνικόφρονες, ανθρώπους από όλο το φάσμα της δεξιάς και της πατριωτικής αριστεράς και φασίστες, οι οποίοι για ακόμα μια φορά είναι έτοιμοι να ξεράσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο.Γι’ αυτό το λόγο στις 21/1 βρήκαν ευκαιρία οι διάφοροι φασίστες παρακρατικοί να εμφανιστούν στην πόλη της Θεσσαλονίκης, έχοντας μαζί τους πανελλαδική στήριξη και πληρωμένα λεωφορεία από το κόμμα της Χρυσής Αυγής, και να επιτεθούν με την βοήθεια των μπάτσων σε αυτοοργανωμένους χώρους και να προπηλακίσουν κόσμο σε μια πόλη, στην οποία δεν εμφανίζονται πουθενά και δεν ανακοινώνουν δημόσια τα καλέσματα μίσους τους.

Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε η στενή σχέση κράτους, κεφαλαίου και φασιστών, παρά τις όποιες προσπάθειες γίνονται για να πείσουν από κοινού ότι δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Κάθε φορά που ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση επιστρατεύει το μακρύ και πιο βίαιο του χέρι, τον φασισμό για να ανακόψει τα όποια ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά δημιουργούνται στις κοινωνίες στρεφόμενος πάντα στα πιο αδύναμα κομμάτια και στους εκμεταλλευόμενους. Η δολοφονία Φύσσα αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στον ελλαδικό χώρο και τότε έγινε πιο εμφανή από ποτέ η σχέση της Χρυσής Αυγής με το κεφάλαιο. Το «αντισυστημικό» προσωπείο τους καταρρέει μέρα με τη μέρα και αυτό φαίνεται από τις σχεδόν 6.000 επερωτήσεις τους στη Βουλή τασσόμενοι υπέρ των συμφερόντων των εφοπλιστών, των εργολάβων, των βιομηχάνων και όλων αυτών που κατέχουν το μεγαλύτερο κομμάτι του πλούτου αυτής της χώρας. Η «αντικαθεστωτική» τους ρητορεία παραπαίει κάθε φορά που προσφέρουν εργασιακή ειρήνη στο κεφάλαιο επιτιθέμενοι σε συνδικαλιστές και εργατικά σωματεία, λειτουργούν ως έμμισθοι μπράβοι για την καταστολή των απεργιών και προσπαθούν με κάθε τρόπο να πείσουν πως για τους μισθούς πείνας που προσφέρουν τα αφεντικά ευθύνονται οι μετανάστες, διασπώντας με αυτόν τον τρόπο την εργατική τάξη σε ντόπιους και μετανάστες. Όλα αυτά στον απόηχο  της εθνικής ενότητας και ομοψυχίας, αλλά και ανάπτυξης του ντόπιου κεφαλαίου.Μόνο εμετό και αηδία μας προκαλεί το πάθος του νεοέλληνα να διαμαρτυρηθεί και να ξεσηκωθεί μόνο για τη προστασία ενός ονόματος (που ούτε καν του ανήκει) ενώ ταυτόχρονα αδιαφορούσε για μια δεκαετία για τη φτωχοποίηση που υπέστη αυτός και τα παιδία του με μνημόνια, αυτοκτονίες, πλειστηριασμούς και όλα όσα του επιβάλει μέχρι και σήμερα η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Την επόμενη ημέρα πραγματοποιήθηκε πορεία αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia , στην οποία η αστυνομία επιτέθηκε λυσσαλέα με αποτέλεσμα να την διασπάσει και να προσαγάγει 5 άτομα, τα οποία συνελήφθησαν με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα και την Παρασκευή 26/1 αφέθηκαν ελεύθερα από το δικαστήριο. Τα ΜΑΤ ακόμα μια φορά έδειξαν τη σχέση αγάπης που τρέφουν με τους φασίστες , αφού την προηγούμενη ημέρα επιτέθηκαν από κοινού στον Ε.Κ.Χ Σχολείο και ήταν απλώς «παρατηρητές» στον εμπρησμό της Libertatia. Έτσι, λοιπόν, φαίνεται η ανοχή και η συγκάλυψη, από την μία πλευρά, στα παρακρατικά τάγματα εφόδου, ενώ, από την άλλη, είναι ολοφάνερη η ωμότητα και η αυταρχικότητα, που δείχνει το κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του στο πρόσωπο των αγωνιστών.

Οι επιθέσεις στον Ε.Κ.Χ Σχολείο και στην κατάληψη Libertatia έρχονται να προστεθούν στη λίστα των επιθέσεων, που δέχονται ευρύτερα οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένες δομές του κινήματος από κράτος και τις παρακρατικές εμπροσθοφυλακές του, τους φασίστες, οι οποίοι κάνουν τη βρώμικη δουλειά εκ μέρους του.  Οι καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα αποτελούν χώρους κοινωνικής και ταξικής αντίστασης, ελευθερίας, αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης και γι’ αυτό αποτελούν μέρος της ατζέντας του κράτους για την διάλυσή τους, αφού έρχονται έμπρακτα να αντιπαρατεθούν μαζί του δίνοντας τον τόνο μιας άλλης κοινωνικής συγκρότησης, που δεν βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και σε εξουσιαστικές σχέσεις.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, Η ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ LIBERTATIA ΚΑΙ ΣΤΟΝ Ε.Κ.Χ. ΣΧΟΛΕΙΟ

ΑΜΕΡΙΣΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΝ ΑΝΟΧΥΡΩΤΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟ

ΜΠΑΤΣΟΙ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

 

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

Ενάντια στην υποταγή και στην εξατομίκευση, η κοινωνική αυτοοργάνωση |Κείμενο-κάλεσμα για 6 Δεκέμβρη

 

Στις 6/12 ο αστυνομικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια, στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα. Η δολοφονία του 15χρονου μαθητή ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο των κρατικών δολοφονιών μαζί με τα ονόματα του, επίσης, 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά, του Ιάκωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπούλου.

Αμέσως μετά την δολοφονία πλήθος ετερόκλιτων υποκειμένων βρέθηκε στους δρόμους εκφράζοντας την δίκαιη οργή του απέναντι στην κρατική δολοφονία και στην κατασταλτική επίθεση σε αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και οι πρώτες συγκρούσεις άρχισαν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας φανερώνοντας τα πρώτα σημάδια της εξέγερσης που θα ακολουθούσε. Σειρά πήραν οι καταλήψεις σε σχολεία,  πανεπιστήμια,  δημόσια κτίρια (π.χ. δημαρχεία) , όπου αποτέλεσαν τόπους συνάντησης των αγωνιζόμενων και τόπους πολιτικής ζύμωσης ανθρώπων από διαφορετικές κοινωνικές και ταξικές αφετηρίες, που ψηλάφιζαν ζητήματα αυτοοργάνωσης και το πώς οραματίζονται έναν νέο κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης. Οι αγώνες των εξεγερμένων φανέρωναν με τον πιο εμφατικό τρόπο πως οι μέρες της παραίτησης και της υποταγής είχαν επέλθει ανεπιστρεπτί καθώς η ζωντάνια, η συντροφικότητα και η οικειοποίηση του δημόσιου χώρου αποτελούσαν έντονα χαρακτηριστικά εκείνων την ημερών. Χιλιάδες μαθητές μπόρεσαν και είδαν τον εαυτό τους στο πρόσωπο του δολοφονημένου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου προβαίνοντας άμεσα σε καταλήψεις των σχολείων τους, επιθέσεις στα  Α.Τ. των περιοχών τους και έχοντας καθημερινή παρουσία στο δρόμο συγκρουόμενοι με τις δυνάμεις καταστολής αψηφώντας την τρομοϋστερία και την τρομολογνία, που προσπαθούσε να επιβάλει η ελληνική κυβέρνηση για να αποσυμπιέσει τα εξεγερτικά χαρακτηριστικά , με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις εκατοντάδες συλλήψεις και «προληπτικές»  προσαγωγές , αλλά και την ωμή βία των ένστολων δολοφόνων της ΕΛ.ΑΣ.

Η χρονική συγκυρία της δολοφονίας Γρηγορόπουλου έρχεται ως επιστέγασμα στις φοιτητικές κινητοποιήσεις του ’06-’07 και στην απαρχή της οικονομικής κρίσης στον ελλαδικό χώρο. Μια κρίσης που αποτύπωσε ακόμα πιο έντονα τις σχέσεις αντίθεσης  ανάμεσα στους καταπιεσμένους  και στους εξουσιαστές. Οι καταπιεσμένοι, που αποτελούσαν το κύριο εξεγερτικό υποκείμενο εκείνης της περιόδου και ο κόσμος του αγώνα, που με την συνεχή παρουσία τους στο δρόμο και σε μια διαρκή κατάσταση αμφισβήτησης του υπάρχοντος συστήματος έδειχναν τις διαθέσεις τους πως η ανατροπή του συστήματος είναι εφικτή, αλλά και απονοηματοδοτώντας την επίπλαστη ευημερία, δείχνοντας την αποστροφή τους στον καταναλωτισμό, καταστρέφοντας τράπεζες και βιτρίνες πολυεθνικών  καταστημάτων, και στο σύστημα εξουσίας έχοντας πολύμορφα και πλούσια εργαλεία ανάλυσης, αλλά και υλικής σύγκρουσης τονίζοντας πως ο Δεκέμβρης είναι «μια εικόνα από το μέλλον», όπως έγραφαν εμφατικά οι τοίχοι τότε δίνοντας ένα ισχυρό μήνυμα έμπνευσης για τους μετέπειτα αγώνες. Για αγώνες , οι οποίοι δεν θα περιορίζονται μόνο στα αυθόρμητα εξεγερσιακά ξεσπάσματα, αλλά που θα είναι συνολικότεροι ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και σχέσεις εξουσίας και θα δίνουν το μήνυμα ενός κόσμου απαλλαγμένου από εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ο οποίος θα χτιστεί πάνω στην ισότητα και στην αλληλεγγύη των από τα κάτω.

Στον απόηχο όλων αυτών, ο Δεκέμβρης μπόρεσε και συσπείρωσε πλήθος κόσμου στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο, καθώς αυτός ο χώρος ήταν που έδωσε τον πιο δυναμικό τόνο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και μπόρεσε να πυροδοτήσει αντιστάσεις, βάζοντας ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά ακηδεμόνευτων αγώνων και θέτοντας τη βάση για τα συλλογικά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα που θα ακολουθούσαν. Εγχειρήματα, τα οποία αποτέλεσαν χώρους εδαφικοποίησης των αγώνων μακριά από ιεραρχικές και πρωτοποριακές λογικές, που τότε απαξιούσαν για το νόημα της εξέγερσης και τόνιζαν πως «στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ένα τζάμι» (δηλώσεις γ.γ. του ΚΚΕ ). Ακόμη, γέννησε και μια γενιά, η οποία γαλουχήθηκε με τις τότε συγκρούσεις φετιχοποιώντας τη βία, χωρίς να θέτει ζητήματα κοινωνικής απελευθέρωσης, αλλά ανήγαγε σε μεγάλο βαθμό πρόσκαιρα και εύκαιρα θεαματικά ξεσπάσματα, τα οποία προβάλλονται στα δελτία ειδήσεων και ως στόχο έχουν την αποστροφή της κοινωνικής βάσης στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο. Μια γενιά, η οποία αν και κατάφερε να αποτελέσει μαχητικό κομμάτι στην πιο μεγάλη εξέγερση στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση , δεν μπόρεσε να αποτελέσει πραγματική απειλή για το κράτος και το κεφαλαίο, αφού εξέλειπαν τα οργανωμένα αντικρατικά-αντικαπιταλιστικά και συλλογικά χαρακτηριστικά, που εν τέλει καταλήγει σε μια θεαματική και κενού πολιτικού νοήματος εσωστρεφή αναπαραγωγή δήθεν επαναστατικής βίας, άνευ περιεχομένου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, αλλά και σε πορείες και διαδηλώσεις, που το περιεχόμενο της βίας δεν συνδέεται με τους σκοπούς του συνολικότερου κοινωνικού μετασχηματισμού, αλλά εξαντλείται σε επιθέσεις σε στάσεις λεωφορείων και φανάρια, και αντικοινωνικές και αντικινηματικές λογικές και επιθέσεις σε άτομα του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος και στέκια, καταλήψεις που δεν συμμερίζονται τις ίδιες πολιτικές στρατηγικές. Όλες αυτές οι πρακτικές, λοιπόν, θεωρούμε πως ουδεμία σχέση έχουν με τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο, καθώς προάγουν τον ατομισμό και τον ελιτισμό και αποστρέφονται τα όποια οργανωμένα και επαναστατικά χαρακτηριστικά δημιουργώντας κοινωνικό κανιβαλισμό στα κομμάτια των καταπιεσμένων.

Από την μεριά μας, οφείλουμε να κατανοήσουμε τα πλούσια εργαλεία που δίνει ο Δεκέμβρης και το πως οι αυθόρμητες εξεγέρσεις μπορούν να αποτελέσουν το ξεπέρασμα για την συνολικότερη κοινωνική επανάσταση και τον διαρκή αγώνα. Γιατί ο Δεκέμβρης, αν μη τι άλλο, αποτέλεσε κομβικό σημείο ενάντια στην παραίτηση και στην υποταγή, δείχνοντας πως η αλληλεγγύη είναι σύμμαχος των από τα κάτω και πως η ταξική και κοινωνική χειραφέτηση είναι ορατή αν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας  και εναντιωθούμε στο καθεστώς του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, υπερβαίνοντας την παθητικότητα. Να μην αποτελέσει η 6 Δεκέμβρη άλλη μια μέρα επετειακού χαρακτήρα με ανέξοδες συγκρούσεις , αλλά το μήνυμα για τον συνεχόμενο αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, εμπλουτίζοντας τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις στο παρόν και στο μέλλον.

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΘΡΟΜΗΤΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΕΧΗ ΑΓΩΝΑ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Κάλεσμα, 18:00 |  Στα κατειλημμένα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ ( πρώην Κ.Ε.Π, απέναντι από την Νομαρχεία)

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

Κείμενο κατάληψης γραφείων ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Λέσβου

Μετανάστες και αλληλέγγυοι πραγματοποιήσαμε κατάληψη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ της Μυτιλήνης, το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017, μετά το αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο οποίο συμμετείχαν μετανάστ(ρι)ες, μέλη του αντιεξουσιαστικού χώρου και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η κατάληξη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί συνέχεια ενός αγώνα που μετράει ήδη 1.5 μήνα διαδρομής στην πλατεία Σαπφούς, όταν ομάδα μεταναστ(ρι)ών αποχώρησε διαμαρτυρόμενη από το κέντρο κράτησης της Μόριας, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουμε σε αυτό ή κανένα παρόμοιο camp. Και αυτό, όχι γιατί διεκδικούμε κάποιου είδους προνόμιο σε σχέση με τους υπόλοιπους μετανάστες που βρίσκονται εκεί, αλλά γιατί εκεί δεν αισθανόμαστε, ούτε είμαστε ασφαλείς.

Τα απαράδεκτα καταλύματα, το άθλιο φαγητό που προσφέρεται, η απουσία αξιοπρεπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η εκδικητική στέρηση παροχής νερού λόγω συμμετοχής σε κινητοποιήσεις, η συνεχής αστυνομική καταστολή, οι βίαιες διαμάχες μεταξύ εθνικοτήτων που καλλιεργούνται απ’ την ίδια την διοίκηση του κέντρου κράτησης, συνθέτουν το πλαίσιο του βίαιου εγκλεισμού που μας επιβάλλεται εκεί. Στο αποκορύφωμα αυτού του κανιβαλισμού ανήκει και η σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών, ομοφυλόφιλων, αλλά και ανήλικων παιδιών που οδηγούνται σε αυτόν τον δρόμο, είτε γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος βιοπορισμού, είτε γιατί γίνονται θύματα κυκλωμάτων. Ο επίπλαστος διαχωρισμός που ορίζεται μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη, δημιουργεί συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικότητες λόγω των προνομίων που λαμβάνουν κάποιες εθνικότητες.
Όλα τα παραπάνω συνδέονται με την αντιμεταναστευτική ευρωπαϊκή πολιτική η οποία διεξάγει πολέμους, δημιουργώντας μεταναστευτικές ροές και ταυτόχρονα αρνείται την  ελεύθερη μετακίνηση των θυμάτων που η ίδια δημιούργησε. Σε αυτήν εμπεριέχεται η συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, την οποία με χαρά προσυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το υδάτινο νεκροταφείο της Μεσογείου, τα νησιά του Αιγαίου που έχουν μετατραπεί σε φυλακές χωρίς κάγκελα, καθώς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία στοιβάζονται μετανάστ(ρι)ες είναι τα αποτελέσματα αυτής της θανατηφόρας πολιτικής.

Αξίζει να σημειωθεί, πως από την στιγμή που κατεβήκαμε στην πλατεία Σαπφούς γίναμε αόρατοι για κάθε διεθνή Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πλήρη απουσία κάθε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οποιασδήποτε άλλης βοήθειας.
Παρ’ όλες τις επιθέσεις που εμείς, οι μετανάστ(ρι)ες, δεχτήκαμε στην πλατεία Σαπφούς, προτιμάμε να μένουμε εκεί εκτεθειμένοι στο κρύο και σε κάθε είδους απειλή, παρά να επιστρέψουμε στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Απειλές οι οποίες κυμάνθηκαν από την προκλητική αδιαφορία των άμεσα υπεύθυνων (όπως Ύπατη Αρμοστεία, ΣΥΡΙΖΑ, τοπικές αρχές), την απάθεια μέρους της τοπικής κοινωνίας, έως και τις εκδηλώσεις μίσους, όπως το σόου που έδωσε ο αντιδήμαρχος καθαριότητας Κατζανός παλεύοντας με τα πανό στην πλατεία, η συγκέντρωση στην οποία κάλεσε ο δήμαρχος Σ. Γαληνός, η στάση του αντιπροέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Πουλέλλη και ο ξυλοδαρμός μεταναστ(ρι)ών από την αστυνομία.

Στη σκακιέρα του ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού σκηνικού έχουν όλοι ενεργό ρόλο. Αντιλαμβανόμενοι το γεγονός αυτό προβήκαμε στην κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ θέλοντας να ασκήσουμε πίεση και να φέρουμε προ των ευθυνών του έναν απ’ τους βασικούς συνένοχους της παρούσας συνθήκης. Για αυτό και μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα καταργούμε την απόσταση μεταξύ μας δείχνοντας πως η φιλανθρωπία είναι μία πλάνη και η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Από τη μεριά μας, ως μετανάστ(ρι)ες, δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε σε αυτούς τους λίγους ανθρώπους το γεγονός ότι έσπασαν κάθε σύνορο και μας έκαναν να νοιώσουμε κομμάτι αυτής της κοινωνίας.

Τέλος, αυτό που απαιτούμε είναι:

  • ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ HESAM SHAERI HESARI – ΤΟ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΑΠΦΟΥΣ
  • ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΓΓΥΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ Ή/ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΕΛΑΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
  • ΤΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

-ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

 -Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 -ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ

 

 Πρωτοβουλία Αλληλέγγυων και Μεταναστ(ρι)ών