Διαρρηγνύοντας το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων: Αλληλεγγύη και Αγώνας.

Image

Διαρρηγνύοντας το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων: Αλληλεγγύη και Αγώνας.

Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους. Η φυλάκισή μου είναι η μόνη φυσιολογική εξέλιξη αυτής της επιλογής από την μια και άλλο ένα πεδίο αγώνα από την άλλη.”

Τ. Θεοφίλου

    Τον Αύγουστο του 2012 γίνεται ένοπλη ληστεία στο υποκατάστημα της Alpha Bank στην Νάουσα Πάρου κατά την οποία χάνει τη ζωή του ένας οδηγός ταξί που προσπάθησε να ακινητοποιήσει τους ληστές. Στις 19/8/2012 μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα τρομοϋστερίας συλλαμβάνεται ο αναρχικός κομμουνιστής Τάσος Θεοφίλου, έπειτα από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα που έγινε στη Γ.Α.Δ.Α. και υπεδείκνυε ως υπεύθυνο για τη ληστεία και το θάνατο του οδηγού ταξί «κάποιον Τάσο» που έχει σχέση με την «τρομοκρατία» και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάζεται σε 25 χρόνια κάθειρξης για ληστεία, για συμμετοχή στην Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς και ανθρωποκτονία, για τα οποία δύο τελευταία αθωώνεται.

    Η καταδίκη του Τ. Θεοφίλου στηρίχθηκε σε ένα δείγμα γενετικού υλικού, που βρέθηκε στο καπέλο, που υποτίθεται, ότι φορούσε ο ληστής και το οποίο δεν εντοπίστηκε, ούτε και καταγράφηκε στην επί τόπου φωτογράφιση των «πειστηρίων» και το οποίο αποδείχθηκε ότι είναι διαφορετικό από το καπέλο που φορούσε ο δράστης της ληστείας. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε πως το δείγμα DNA δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ισχυρό ενοχοποιητικό στοιχείο, αντιθέτως η όλο και συχνότερη χρήση του αποτελεί αναξιόπιστη μέθοδο πιστοποίησης καθώς αποτελεί μόνο μέθοδο αποκλεισμού υπόπτου και όχι ταυτοποίησης του. Στις 15/5/2017 πραγματοποιείται η δεύτερη δίκη του Τ. Θεοφίλου κατά την οποία, όπως και στην πρώτη, δεν αποδεικνύεται από καμία κατάθεση η συμμετοχή του στα γεγονότα της Πάρου, όμως η εισαγγελέας τον έκρινε ένοχο ακόμα και για κατηγορίες που είχε απαλλαχθεί στο πρωτόβαθμο δικαστήριο.

   

   Μια παρόμοια περίπτωση καταδίκης λόγω δείγματος DNA είναι η περίπτωση της Ηριάννας Β.Λ. , που συλλαμβάνεται γιατί υποτίθεται ότι ταυτοποιείται το δικό της γενετικό υλικό σε έναν γεμιστήρα όπλου, που βρέθηκε στην Πολυτεχνειούπολη. Από έρευνες που πραγματοποιούνται στο σπίτι της δεν βρίσκεται το παραμικρό στοιχείο, ωστόσο καταδικάζεται τρία χρόνια μετά την 1/6/2017  σε 13 χρόνια φυλάκισης χωρίς ελαφρυντικά. Ο κρατικός παρεμβατισμός φαίνεται πλέον να επιδιώκει την εμβάθυνση του δόγματος «τάξη και σφάλεια» μέσω της ποινικοποίησης των κοινωνικών σχέσων, αφού στην περίπτωση της Ηριάννας, αιτία καταδίκης  αποτελεί η διατήρηση φιλικών σχέσεων του συντρόφου της με «πιθανά μέλη» της ΣΠΦ (υπόθεση που εντέλει απορρίφθηκε δικαστικά).

    Άλλη μία φορά γινόμαστε μάρτυρες του καθεστώτος εξαίρεσης και ειδικής μεταχείρισης που βιώνουν συνολικότερα οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι άνθρωποι που εναντιώνονται στο κράτος και στους μηχανισμούς του. Οι διάφορες τακτικές και μεθοδεύσεις συμπυκνώνονται  στην νέα κρατική κατασκευή της αποκαλούμενης «νέας τρομοκρατίας», λογική που αναδύθηκε εμφανέστερα από την νεοφιλελεύθερη επέλαση και υιοθετήθηκε από τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές για την αναχαίτιση και εξόντωση δυνάμεων αντιπαραθετικού πολιτικού φρονήματος από το κυρίαρχο. Σε αυτό το πρωτοφανές πλαίσιο έρχονται να ενταχθούν οι κατ’εξακολούθηση διώξεις αγωνιστών χωρίς βάσιμες υποψίες, η εκδικητικού τύπου  άρνηση χορήγησης αδειών από τις φυλακές, οι δηλώσεις πολιτικής μετάνοιας και αποκήρυξης των ιδεών, η ομηρία-απαγωγή ενός 6χρονου παιδιού για εκδίκηση στο πρόσωπο των επαναστατών γονιών του, οι εξοντωτικές συνθήκες κράτησης-ομηρίας, οι φυλακές τύπου Γ και  οι τρομονόμοι συνθέτοντας ένα μωσαϊκό πολιτικού αυταρχισμού και διαρκούς κρατικής βαρβαρότητας.

ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ Β.Λ.

Πολιτική συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

Ταυτοτικό Κείμενο Πολιτικής Συνέλευσης για την Κοινωνική Χειραφέτηση

    Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η οποία εκδηλώθηκε πριν 8 χρόνια, άφησε το πιο βίαιο αποτύπωμά της στο διεθνή κοινωνικό ανταγωνισμό, επιφέροντας μία από τις πιο έντονες μορφές οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής βαρβαρότητας. Ένα εφιαλτικό καθεστώς συνεχούς φτωχοποίησης των από τα κάτω (μέσω της ακραίας επιβολής της λιτότητας), ενίσχυσης της ιεραρχίας (τόσο σε κρατικό, διακρατικό επίπεδο όσο και σε μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις) και εντεινόμενης καταστολής, από κοινού με την συνεχή αύξηση της ηδονιστικής υπερκατανάλωσης συνθέτουν την καθημερινότητα στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες ως επιβεβλημένη κανονικότητα. Στον απόηχο αυτής της συνθήκης γινόμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης της αίγλης των εθνών-κρατών, πάνω στα οποία βασίστηκε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, με την μεταφορά της ισχύος σε υπερεθνικούς μηχανισμούς επιβολής εξουσίας (Ευρωπαϊκή Ένωση). Η υπερανάπτυξη των γραφειοκρατικών θεσμών (λόγω της εντεινόμενης ιεραρχίας που ανα-παράγει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός), σε άμεση συνάρτηση με την υπέρμετρη φετιχοποίηση του εμπορεύματος στην υπερνεωτερική κοινωνία επιφέρουν την εξαθλίωση του υποκειμένου πέρα από το οικονομικό, σε κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο( βαθύς ατομικισμός, γενικευμένος ανταγωνισμός-κομφορμισμός, φαινόμενα απαξίωσης της πολιτικής). Τα αδιέξοδα της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης είναι σήμερα πιο εμφανή από ποτέ.

    Σε εγχώριο επίπεδο η ανάδυση νέων κοινωνικών κινημάτων ( ενδεικτικά πλατείες 2011), τα οποία ψηλάφιζαν σε κάποιες τους εκφάνσεις μορφές αυτοοργάνωσης και κοινωνικής αυτοθέσμισης εν τέλει επι-καθορίστηκαν από την σταδιακή ανάδειξη της Αριστερής ανάθεσης στο προσκήνιο και την τελική άνοδο της στην εξουσία. Η κυβερνητική εναλλαγή από την κυνική ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά στην κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενώ στο κεντρικό της πυρήνας αποτελεί την άλλη πτυχή του ίδιου νομίσματος, εν τούτοις έχει σημασία να αναλυθεί λόγω των πολιτικών και κοινωνικών επιπτώσεων, τις οποίες διαμορφώνει εκ νέου. Η επικράτηση και ενίσχυση του δόγματος περί μη ύπαρξης εναλλακτικής , η υπογραφή του 3ου μνημονίου, η στρατιωτικοποίηση των συνόρων και μία σειρά αλήτικων επεμβάσεων σε καταλήψεις στέγης, η συνακόλουθη επιθετική διαχείριση μεταναστευτικών πληθυσμών, αποτελούν μόνο κάποια ενδεικτικά παραδείγματα που αναδεικνύουν την αριστερή πτυχή διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού. Η αριστερά στην εξουσία, ειδικά αυτή την ιστορική περίοδο που διανύουμε, είναι ο βασικός πολιτικός και ηθικός αυτουργός για την υποχώρηση των ριζοσπαστικών μορφών κοινωνικής αντίστασης που αναδύθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ελλαδικό χώρο. Πολύ περισσότερο δημιουργεί αισθήματα παραίτησης, προτίμησης του ατομικού δρόμου αντί του συλλογικού, εκτραχύνοντας φαινόμενα κοινωνικής απάθειας.

    Όλα αυτά θεωρούμε ότι περιγράφουν σε κάποιο μικρό βαθμό την κεντρική πολιτική συγκυρία, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς. Πάνω στις επιπτώσεις που παράγει σε διάφορες πτυχές της ζωής μας και βιώνουμε όλες και όλοι ειδικότερα σε τοπικό επίπεδο.

    Στο νησί της Λέσβου και πιο συγκεκριμένα στην Μυτιλήνη, όπου ζούμε, υπάρχουμε και δραστηριοποιούμαστε ως Πολιτική Συνέλευση, γινόμαστε μάρτυρες της ουσιαστικής μετατροπής του «σε γκρίζα ζώνη» από την κρατική και διακρατική αντιμεταναστευτική πολιτική που συντελείται λόγω της μαζικής μεταναστευτικής κίνησης της προηγούμενης περιόδου. Η αντανάκλαση αυτής της συνθήκης σε τοπικό επίπεδο δημιούργησε κοινωνικές εντάσεις , τις οποίες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν διάφοροι ακροδεξιοί κύκλοι, εθνικιστικές και φασιστικές οργανώσεις στην απέλπιδα προσπάθειά τους να αποκτήσουν την ελάχιστη κοινωνική απήχηση στη Λέσβο, με την «άτυπη» στήριξη πάντα της θεσμική έκφρασης της δεξιάς (την Νέα Δημοκρατία). Όσον αφορά την ντόπια αριστερά, πέρα του πολιτικού τέλματος που έχει εισέλθει, όταν δεν εξαντλείται σε μία στείρα καταγγελιολογία και συντεχνιακή λογική, αδυνατεί να υπερβεί τις κρατικιστικές αγκυλώσεις της, επιβεβαιώνοντας συνεχώς τον θεσμικό της ρόλο. Από την πλευρά του ο αναρχικός- αντιεξουσιαστικός χώρος, εντός του οποίου τοποθετούμαστε και εμείς, ενώ δίνει τον τόνο στις μαχητικές αντιστάσεις στο νησί, φαίνεται να εγκλωβίζεται στις αποσπασματικές δράσεις, αδυνατώντας να σκιαγραφήσει μία συνολική αφήγηση και τοποθέτηση πάνω στην ευρύτητα των ζητημάτων της πολιτικής συγκυρίας.

    Αυτό το πλαίσιο εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη που νιώσαμε για την συγκρότηση μίας Πολιτικής Συνέλευσης, ανοιχτής προς την κοινωνία, η οποία θα επιχειρεί να τοποθετείται για τα σύνολο των ζητημάτων και των μορφών καταπίεσης που προκύπτουν στον πολιτικό ανταγωνισμό, όχι με την έννοια της «πρωτοπορίας» (μακριά από εύκολες λύσεις και τις αριστερίστικες τελεολογίες), αλλά περισσότερο της συμβολής στην υπόθεση της αυτοδιεύθυνσης στο σήμερα. Με αυτό τον τρόπο ευελπιστούμε να πυροδοτήσουμε χειραφετητικές κινηματικές αντιστάσεις, μπολιάζοντας την επαναστατική δράση με την ριζοσπαστική δημιουργικότητα. Με έμφαση στην διασπορά και την γείωση του λόγου μας σε τοπικό επίπεδο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στο όραμα της κοινωνικής αυτοθέσμισης, για έναν άλλο κόσμο που πεισματικά θεωρούμε ότι είναι εφικτός.

    Ο τρόπος λειτουργίας της Συνέλευσης έχει οριζόντια και αντι-ιεραρχικά χαρακτηριστικά ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται ισότιμα μέσα από τις ανοιχτές τακτικές διαδικασίες όπου ο καθένας και η καθεμία μπορεί να τοποθετηθεί και να εκφέρει την άποψή του/της. Ο αμεσοδημοκρατικός τρόπος λήψης των αποφάσεων της Συνέλευσης επιλέγεται αντιπαραθετικά από το κυρίαρχο τρόπο ιεραρχικής οργάνωσης (του κράτους, των επιχειρήσεων κλπ), την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση και συμβαδίζει με την αξιακή εναντιωσή μας στους σύγχρονους κομματικούς φορείς και μηχανισμούς, τους παντός είδους εργατοπατέρας και τα αφεντικά. Πολύ περισσότερο η άμεση δημοκρατία αποτελεί εκείνο το υπόδειγμα κοινωνικής οργάνωσης όπου συγκροτεί σε τέτοιο βαθμό το υποκείμενο, ταυτίζοντας την αυτονομία του συνόλου με την αυτονομία του ατόμου, ενδυναμώνοντας τις αξίες της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθερίας. Βασική θέση της Συνέλευσης αποτελεί η ανοιχτότητα των διαδικασιών της και η δημόσια ανακοίνωσή τους, ωστόσο κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική η μέριμνα συνοχής του πολιτικού λόγου που αρθρώνει και των πολιτικών αναλύσεων που παράγει. Η ανοιχτότητα της συνέλευσης δεν συνεπάγεται την συνεχή αμφισβήτηση θέσεων σε πολιτικές ή οργανωτικές αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κριτική, ο απολογισμός και η συνδιαμόρφωση σε ευρύτερα ζητήματα δεν είναι απαραίτητα και καθοριστικά για την Συνέλευση. Ωστόσο όλα τα μέλης της Συνέλευσης οφείλουν να μεριμνούν για την συνεχή ζύμωση και πολιτική αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

    Αποβλέποντας στην κοινωνική χειραφέτηση θεωρούμε αυτονόητη την οχύρωση της συνέλευσης από κυρίαρχες κατηγοριοποιήσεις, οι οποίες στρέφουν τους καταπιεσμένους τον έναν απέναντι στον άλλο, αναπαράγοντας το ρατσισμό και την ομοφοβία, γεννώντας με αυτό τον τρόπο επίπλαστους διαχωρισμούς. Αντίθετα, θεωρούμε απαραίτητη την ώσμωση με το διαφορετικό μέχρι το σημείο όπου οι κοινοί τόποι της ανθρωπότητας, δηλαδή οι ανεπτυγμένες μορφές συλλογικής ζωής θα χωράνε τους πάντες και δεν θα αποκλείουν κανέναν και καμία. Οι κοινωνικές σχέσεις δε πρέπει να διαμεσολαβούνται από διαχωρισμούς με βάση το φύλο ή την “φυλή”, αλλά πρέπει να χτίζονται πάνω στον αξιακό χάρτη της ισότητας, της αλληλεγγύης, της αγάπης, της φιλίας και της συντροφικότητας.

Ενάντια στην γενικευμένη καταπίεση, η κοινωνική ανα-δημιουργία της ζωής μας.

1η Ανοιχτή Συνέλευση Τρίτη 4 Απρίλη 18:00 στην ΑΤΕ


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

Καμία ανοχή στον εξευτελισμό της ανθρώπινης υπόστασης.

(Κείμενο αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατουμένους Δ. Κουφοντίνα και Κ. Γουρνά)

    Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, μέλος της Ε.Ο. 17Ν. κρατείται από το 2002 στις ελληνικές φυλακές καταδικασμένος σε 13 φορές ισόβια. Η –πρώτη φορά αριστερά- κυβέρνηση συνεχίζοντας το δόγμα της μηδενικής ανοχής των προκατόχων της στερεί στον αγωνιστή πολιτικό κρατούμενο το δικαίωμα του για λήψη τακτικής άδειας που δικαιούται εδώ και 7 χρόνια. Η αμετανόητη στάση του στα πολιτικά του φρονήματα, η θέση του για την βίαιη ανατροπή του καπιταλισμού, καθώς και η παρέμβαση των ΗΠΑ, μέσω της πρεσβείας τους, αποτελούν για τις εισαγγελικές αρχές και την ελληνική κυβέρνηση επαρκή κριτήρια για αυτήν την άνευ προηγουμένου ρεβανσιστική αφαίρεση των δικαιωμάτων του. Από την άλλη ,ο Κ. Γουρνάς, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, τον τελευταίο καιρό προχώρησε σε αίτηση για χορήγηση άδειας λαμβάνοντας και αυτός την αρνητική απάντηση από το συμβούλιο των φυλακών με την εισαγγελέα να του δηλώνει «Αφού εσείς είστε αμετανόητος» ,γεγονός που αποδεικνύει πως ο ίδιος ο Κ. Γουρνάς παραμένει πιστός στα πολιτικά ιδανικά του και δεν κάνει καμία δήλωση μεταμέλειας και αποκήρυξης των ιδεών του.

    Και στις δύο περιπτώσεις κοινός παρανομαστής αποτελεί η δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης των ιδεών ,που ζητάει η ελληνική δικαιοσύνη από τους δύο αγωνιστές αποτελώντας μία αποτρόπαια επίδειξη κρατικής και εισαγγελικής αυθαιρεσίας . Η εκδικητική αυτή στάση του ελληνικού κράτους και των μηχανισμών του στο πρόσωπο των δύο αποδεικνύει το καθεστώς εξαίρεσης και ειδικής μεταχείρισης που βιώνουν συνολικότερα οι πολιτικοί κρατούμενοι, καθώς οι αιτήσεις για την δίκαιη άδεια και των δύο πέφτουν στο κενό έχοντας ως αιτιολόγηση τα πολιτικά πεπραγμένα τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τις περιπτώσεις των Φ. Χαρίση και Γ. Καραγιαννίδη.  Ας μην ξεχνάμε την απαγωγή του 6χρονου παιδιού των Ρούπα-Μαζιώτη, την δίωξη των Τ. Θεοφίλου και Θ. Σίψα (που εν τέλει αθωώθηκε) χωρίς βάσιμες κατηγορίες και ακόμα πολλές διώξεις που επιβάλλει το ελληνικό κράτος και η αστική δικαιοσύνη, μέσα στα πλαίσια του δόγματος τάξης και ασφάλειας, σε όσους και όσες πυροδοτούν αντιστάσεις από τα κάτω και επιλέγουν να αντιπαρατεθούν απέναντι τους. Εξ’άλλου δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από την ακύρωση της εκδήλωσης για τον Δημήτρη Κουφοντίνα, που ήταν προγραμματισμένη στις 14/12 στη Νομική σχολή Αθηνών με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, δικηγόρων, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, συλλογικοτήτων και την τηλεφωνική παρέμβαση του ίδιου από τις ελληνικές φυλακές, όπου τα ΜΑΤ περικύκλωσαν τη Νομική σχολή σε μια συνεργασία πρυτανικών και εισαγγελικών αρχών θέτοντας σε καθεστώς απομόνωσης και λογοκρισίας την ενημέρωση για την υπόθεση του.

    Αυτή η προσπάθεια θωράκισης του κράτους έκτακτης ανάγκης από τον «εσωτερικό εχθρό», εν μέσω της οποίας κατακρεουργούνται βασικά δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων, ευτελίζοντας την ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπεια θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι στο πλευρό των δυο αγωνιστών γνωρίζοντας ότι αυτή η υπόθεση μας αφορά όλους και όλες.

Άμεση χορήγηση των αδειών στους επαναστάτες αγωνιστές Δ. Κουφοντίνα – Κ. Γουρνά και σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους


 Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

 

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης 17/2/17

    Ως Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση επιλέγουμε τόσο πολιτικά όσο και οργανωτικά την συνειδητή εναντιωσή μας στους σύγχρονους γραφειοκρατικούς και κομματικούς φορείς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τόσο η πολιτική μας αυτονομία, όσο και τα αντι-ιεραρχικά χαρακτηριστικά μας αποτελούν μόνο κάποια στοιχεία των πολιτικών μας προταγμάτων, τα οποία σκιαγραφούν στο εδώ και τώρα την κοινωνία που προτάσσουμε και επιδιώκουμε. Η πολιτική και κοινωνική μας αυτονομία απαιτεί ωστόσο και οικονομική ανεξαρτησία. Για αυτό το λόγο επιλέγουμε την διεξαγωγή ενός πάρτυ τόσο για την οικονομική ενίσχυση των δράσεών μας, όσο και για την επανοικειοποιηση του δημόσιου χώρου από το βίαιο εμπορευματικό εξευγενισμό.

 


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση★

Κείμενο αλληλεγγύης στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια

Στις 30 Ιουνίου 2008 το αντιφασιστικό-αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια δέχεται δολοφονική επίθεση από 15-20 χρυσαυγίτες, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό δυο ατόμων από μαχαίρι. Την Τρίτη 14/2 ,4 άτομα από το στέκι ,που βρίσκονταν εκεί την ώρα της επίθεσης, καλούνται να καταθέσουν ως μάρτυρες στη δίκη της Χρυσής Αυγής η οποία διώκεται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Η επίθεση αυτή είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που είχαν και άλλες επιθέσεις της Χρυσής Αυγής, όπως η επίθεση σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, σε Αιγύπτιους ψαράδες ,αυτοοργανωμένους χώρους και η δολοφονία των Φύσσα και Λουκμάν.

Σε περιόδους  φτωχοποίησης και γενικευμένης κρίσης ο φασισμός βρίσκει πεδίο δράσης από κοινού με το Κράτος , αποτελώντας τις περισσότερες φορές  την πιο βίαιη έκφανσή του. Η ενσάρκωσή του είτε ως νόμιμο πολιτικό κόμμα ,είτε ως παρακρατική συμμορία ή τάγμα εφόδου στοχεύει ενάντια σε  όλους και όλες αυτούς που βιώνουν την  ταξική εκμετάλλευση και την κοινωνική εξαθλίωση. Αγωνιστές, εργαζόμενοι, πρόσφυγες και μετανάστες αποτελούν στόχο των φασιστών κατά καιρούς με την ανοχή του κράτους και των μηχανισμών του.

Εμείς από τη μεριά μας, είμαστε βέβαιες και βέβαιοι πως η αστική δικαιοσύνη δεν μπορεί να δικάσει και να καταδικάσει τον φασισμό και τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Ο φασισμός ούτε δικάζεται, ούτε εκδημοκρατίζεται ,αλλά τσακίζεται στο δρόμο από τον κόσμο του αγώνα. Η μάχη ενάντια στο φασισμό, λοιπόν, δεν μπορεί να νοηθεί ξεκομμένη από τον συνολικότερο αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, το ρατσιστικό μίσος, τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Ως εκ τούτου η διαρκής μαχητικότητα ενάντια στην φασιστική απειλή οφείλει να αποτελέσει το κοινωνικό υπόδειγμα συνεχούς εξάλειψης του, μέχρι την ολική ισοπέδωσή  του.

 

Καμία ανοχή στο φασιστικό μίσος.


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★

Για την άρση των συρματοπλεγμάτων της εξουσίας

(κείμενο για την συμβολική κατάληψη στα τοπικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ Λέσβου 20/1/17)

Η μεγάλη μεταναστευτική κίνηση , η οποία συντελέστηκε τον προηγούμενο χρόνο ανέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο την ολοκληρωτική οχύρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ελληνικού Κράτους, σηματοδότησε, δηλαδή ,την απαρχή ενός νέου κύκλου επιθετικών αντι-μεταναστευτικών πολιτικών με χαρακτηριστική την ντροπιαστική για την ανθρώπινη υπόσταση ευρωτουρκική συμφωνία. Πλέον στην εντεινόμενη κατάσταση εξαίρεσης που βιώνουν οι μετανάστες και οι μετανάστριες ήρθε να προστεθεί η «παρανομοποίηση» της ύπαρξης  μέσω επίπλαστων διαχωρισμών «πρόσφυγας»-«μετανάστης-ια», η εγκαθίδρυση νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης, η αύξηση της διασυνοριακής καταστολής, η συνεχής στρατιωτιοτικοποίηση των συνόρων και οι μαζικές απελάσεις. Στην απέλπιδα προσπάθειά της η κυβερνητική εξουσία παρουσιάζει μία κατάσταση ομαλότητας για τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, η οποία βέβαια καταρρέει την επόμενη στιγμή μέσα από τις εικόνες αίσχους των κέντρων κράτησης.

Σε όλη αυτή τη συνθήκη, που άπειροι άνθρωποι εξοντώνονται ηθικά και σωματικά, καταλήγοντας έγκλειστοι σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ,ζώντας κάτω απ’ το χιόνι πολλές φορές, ο Μοχάμεντ Α., αποφασίζει να προβεί σε έναν αγώνα -με όπλο το ίδιο του το σώμα- διεκδικώντας τα αυτονόητα. Ανάμεσα στα αιτήματα του είναι η παύση της διοικητικής κράτησης του και   απώτερος του  σκοπός είναι η λήψη ασύλου (μετά από 2 απορρίψεις αιτημάτων του), καθώς στην Αίγυπτο κινδυνεύει η ζωή του από το καθεστώς Σίσι.

Ο Mohamed παρά την στήριξη αλληλέγγυων, και κάποιων ελάχιστων βοηθητικών γιατρών, έχει ταλαιπωρηθεί τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά γιατί  όντας στην 39η μέρα απεργίας πείνας, είναι ακόμα πιο ευάλωτος στις πιέσεις είτε των μπάτσων, που μεθοδεύουν την παύση της νοσηλείας του- με σκοπό την απέλαση του εν τέλει-, είτε της διευθύντριας της παθολογικής κλινικής που αρνείται να δώσει τις τιμές των εξετάσεων του. Όλοι οι παραπάνω εργάζονται μαζί προσπαθώντας να κάμψουν τις αντιστάσεις του προκειμένου να σταματήσει την απεργία πείνας.
Ούτως ειπείν, η σημερινή κατάληψη των κομματικών γραφείων του κυβερνώντος κόμματος αποτελεί την ελάχιστη κίνηση αλληλεγγύης τόσο στον αγώνα του μετανάστη απεργού πείνας Mohamed A. , όσο και ευρύτερα σε κάθε μετανάστη και μετανάστρια όπου βλέπει στον εαυτό του/της τις επιπτώσεις του βραχίωνα θανατοπολιτικής όπου έχει αναπτύξει η Ευρώπη-Φρούριο και η Ελλάδα-Φυλακή. Μέσα σε αυτό το  κλίμα κοινωνικής ανάθεσης και γενικευμένης απάθειας , το οποίο επέφερε εκ νέου η κυβέρνηση με τις συνεχείς αναφορές περί «μη ύπαρξης εναλλακτικής», τις εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, τις ακροδεξιές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, τις υπερθεαματικές φωτογραφίσεις με φασιστικά κόμματα, αναδύεται η πραγματικότητα της κρατικής βαρβαρότητας, η οποία είναι αμείλικτη και αυτή ακριβώς καλούμαστε να αμφισβητήσουμε ριζικά και να αντιπαλέψουμε. Εν τέλει, ενόσω οι κυρίαρχοι επιτείνουν στο όνομα του ρεαλισμού, την απελπισία, την μισαλλοδοξία και το ρατσισμό, εμείς δεν θα πάψουμε ποτέ να προτάσσουμε «έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους».

          

Άμεση άρση της κράτησής του του Mohamed A.

Συνέχιση της νοσηλείας του καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας

Άμεση παράδοση των ιατρικών του εγγράφων

Ικανοποίηση όλων των αιτημάτων του

Άμεση παύση όλων των απελάσεων



Συνέλευση αλληλεγγύης στον
Mohamed A.

Δύναμη-Αλληλεγγυη στον απεργό πείνας από 13/12 Μοχάμεντ Α.

Συνεχίζοντας τη κατρακύλα στο κατήφορο της ξεφτίλας, κυβέρνηση των Συριζα-Ανελ θέλει να απελάσει τον Μοχάμεντ Α. στο φασιστικό κράτος της Τουρκίας ενώ αυτός βρίσκεται στη 33η μέρα απεργίας πείνας.

Το τελευταίο διάστημα απλά έρχεται να επιβεβαιωθεί το εξής: ότι η κρατική αδυναμία και βαρβαρότητα δε πρόκειται να σταματήσει μέχρι να συμπαρασύρει όποιον-α αντιστέκεται με αξιοπρέπεια ενάντια στις καθημερινές συνθήκες θανάτου που βιώνει. Έναν αγώνα αξιοπρέπειας με αίτημα την χορήγηση πολιτικού ασύλου και την ακύρωση της απέλασης που εκκρεμεί εις βάρος του, κάνει εδώ και μέρες ο Αιγύπτιος Μοχάμεντ.Α., που διανύει την 33η μέρα απεργία πείνας.

Ο Μοχάμεντ. Α. αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα του επειδή δεχόταν απειλές για τη ζωή του, γιατί επέλεξε να δημοσιοποιήσει ένα βίντεο με δολοφονίες οπαδών του Μόρσι από το στρατιωτικό καθεστώς. Ερχόμενος στην Ελλάδα έκανε αίτηση πολιτικού ασύλου, η οποία απορρίφθηκε. Αντί για πολιτικό άσυλο βγήκε εις βάρος του οδηγία απέλασης, ενώ μεταφέρθηκε χωρίς λόγο για κάμποσους μήνες στη Γ.Α.Δ. Λέσβου, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει απεργία πείνας στις 13/12. Πριν από λίγες μέρες και αφού η υγεία του επιδεινώθηκε αρκετά, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί πρότειναν τη νοσηλεία του. Οι μπάτσοι τον μετέφεραν πάλι στην αστυνομική διεύθυνση για να του ανακοινώσουν ότι αυτές τις μέρες θα απελαθεί στη Τουρκία. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται και πάλι στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης ”Βοστάνειο”, στην ουσία υπό κράτηση, με τους μπάτσους να πιέζουν να λάβει εξιτήριο για να επισπεύσουν τη διαδικασία απέλασης.

Είναι ολοφάνερη η εκδικητική στάση του κράτους και της συγκυβέρνησης που εντείνει την αντιμεταναστευτική πολιτική καθώς από τη μια επιδεικνύει βλακώδη και επικίνδυνη αδυναμία να αντιμετωπίσει τον προ ολίγων ημερών παγετό στα κέντρα κράτησης μεταναστών/στριών, ενώ από την άλλη φέρεται εκδικητικά σε έναν άνθρωπο ξεριζωμένο από το τόπο του, στάση που υποδηλώνει την αντικοινωνική του φύση. Μην ξεχνάμε ότι δεν έχουν περάσει και πολλές μέρες από την αιχμαλωσία ενός 6χρονου παιδιού για να ασκηθεί πίεση προς τους επαναστάτες γονείς του. Όλα αυτά είναι μια απέλπιδα προσπάθεια της κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού να παρατείνει το χρόνο της στην εξουσία, συνθλίβοντας παράλληλα τους αδύναμους.

Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όμως είναι πως ο αγώνας του Μοχάμεντ Α. είναι μια ύψιστη πράξη διεκδίκησης, γιατί βάζει μπροστά και για όλους εμάς τους από τα κάτω το σώμα του, για να ξανακερδίσει την αξιοπρέπεια και την ελευθερία που του έκλεψαν.

 

Να σταματήσουν οι απελάσεις όλων των μεταναστών/στριών.

Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Μοχάμεντ Α.

και άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του.

Νοσηλεία στο νοσοκομείο για όλη τη διάρκεια της απεργίας πείνας.


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★

Ανακοίνωση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας Π. Ρούπα , Ν. Μαζιώτη και Κ. Αθανασοπούλου

Η κυβέρνηση του ναι και του τρίτου μνημονίου ξέπεσε ακόμα πιο χαμηλά, όταν για να εκδικηθεί δυο επαναστάτες, αγωνιστές αποφάσισε να χρησιμοποιήσει, με ανήθικο τρόπο, το 6 χρόνο παιδί τους το οποίο κρατάει όμηρο σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο νοσοκομείο παίδων μακριά από τους γονείς του. Κίνηση που έρχεται να προστεθεί σε ένα συνεχές αυταρχικότητας  του κρατικού μηχανισμού απέναντι στους πολιτικούς κρατουμένους.

Οι ίδιοι, Ν. Μαζιώτης και Π. Ρούπα, έχουν προβεί σε απεργία πείνας και δίψας, από κοινού με την Κ. Αθανασοπούλου, που συνελήφθη την ίδια μέρα με την Π.Ρούπα, για το αυτονόητο δικαίωμα του παιδιού να επιστραφεί σε συγγενείς πρώτου βαθμού. Τίμιοι συνεχιστές της μηδενικής ανοχής του Σαμαρά, η κυβέρνηση των Συριζα-Ανελ εξοντώνει όσους αγωνίζονται και τις οικογένειες τους, ενώ ταυτόχρονα φωτογραφίζεται με χρυσαυγίτες, δίνει κανάλια σε μαφιόζους (Μαρινάκης) και μέρα με τη μέρα σφίγγει όλο και περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό εκατομμυρίων ντόπιων και μεταναστών.

Τέλος, να επισημάνουμε πως η κοινωνία τρομοκρατείται μόνο από τις τράπεζες, τα μνημόνια, τις μειώσεις στις συντάξεις  και τον εργασιακό μεσαίωνα που της  έχουν επιβληθεί και γι’ αυτό γνωρίζει πολύ καλά ότι οι μόνοι τρομοκράτες  είναι  τα αφεντικά , οι μεγαλομαφιόζοι που συνδιαλέγονται καθημερινά με το κράτος, οι φασίστες που αγκαλιάζονται με την αστυνομία , όσοι και όσες καταπιέζουν ολοένα και περισσότερο τη ζωή και  την ύπαρξη μας.

Αμέριστη αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας και δίψας, Π. Ρούπα,
Ν. Μαζιώτη και Κ. Αθανασοπούλου.


Να δοθεί τώρα η κηδεμονία του παιδιού στους συγγενείς του και εν συνεχεία να επιτρέπεται κάθε συνάντηση του παιδιού με τους γονείς του.


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★

Kάλεσμα στη γενική απεργία 08/06/2016

    Η γενικευμένη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος τα τελευταία χρόνια , εμπεδώνεται με τον πιο βίαιο τρόπο στο κοινωνικό ιστό μέσα από την όξυνση της λιτότητας. Η μνημονιακή δυστοπία , η οποία συνεχίζεται από την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιτείνει την φτωχοποίηση των ζωών μας μέρα με την μέρα , ενώ παράλληλα οξύνεται η κρατική και διακρατική καταστολή σε οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης των από τα κάτω.
Μέσα σε αυτή την συνθήκη όπου οι εργασιακές σχέσεις γίνονται πιο «ελαστικές» από ποτέ , οι μισθοί μειώνονται ολοένα και περισσότερο ,οι εργοδοτικές δολοφονίες αποτελούν «μεμονωμένα περιστατικά» διαμορφώνεται μία καθημερινότητα έντονης κοινωνικής εξαθλίωσης.
Σε ότι μας αφορά ως Συνέλευση , οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαρες και ξεκάθαροι δεν πρόκειται να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην συνεχή υποτίμηση των ζωών μας . Σε αυτή κατεύθυνση καλούμε όλες και όλους στην Γενική Απεργία ,στις 8 Δεκεμβρίου στα Κεντρικά Λύκεια στις 11:00 πμ.


Ενάντια στην εποχή του Πένθους , η αυτοοργάνωση των ζωών μας .


Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση ★