Ενάντια στην υποταγή και στην εξατομίκευση, η κοινωνική αυτοοργάνωση |Κείμενο-κάλεσμα για 6 Δεκέμβρη

 

Στις 6/12 ο αστυνομικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια, στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα. Η δολοφονία του 15χρονου μαθητή ήρθε να προστεθεί στον κατάλογο των κρατικών δολοφονιών μαζί με τα ονόματα του, επίσης, 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά, του Ιάκωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπούλου.

Αμέσως μετά την δολοφονία πλήθος ετερόκλιτων υποκειμένων βρέθηκε στους δρόμους εκφράζοντας την δίκαιη οργή του απέναντι στην κρατική δολοφονία και στην κατασταλτική επίθεση σε αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και οι πρώτες συγκρούσεις άρχισαν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας φανερώνοντας τα πρώτα σημάδια της εξέγερσης που θα ακολουθούσε. Σειρά πήραν οι καταλήψεις σε σχολεία,  πανεπιστήμια,  δημόσια κτίρια (π.χ. δημαρχεία) , όπου αποτέλεσαν τόπους συνάντησης των αγωνιζόμενων και τόπους πολιτικής ζύμωσης ανθρώπων από διαφορετικές κοινωνικές και ταξικές αφετηρίες, που ψηλάφιζαν ζητήματα αυτοοργάνωσης και το πώς οραματίζονται έναν νέο κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης. Οι αγώνες των εξεγερμένων φανέρωναν με τον πιο εμφατικό τρόπο πως οι μέρες της παραίτησης και της υποταγής είχαν επέλθει ανεπιστρεπτί καθώς η ζωντάνια, η συντροφικότητα και η οικειοποίηση του δημόσιου χώρου αποτελούσαν έντονα χαρακτηριστικά εκείνων την ημερών. Χιλιάδες μαθητές μπόρεσαν και είδαν τον εαυτό τους στο πρόσωπο του δολοφονημένου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου προβαίνοντας άμεσα σε καταλήψεις των σχολείων τους, επιθέσεις στα  Α.Τ. των περιοχών τους και έχοντας καθημερινή παρουσία στο δρόμο συγκρουόμενοι με τις δυνάμεις καταστολής αψηφώντας την τρομοϋστερία και την τρομολογνία, που προσπαθούσε να επιβάλει η ελληνική κυβέρνηση για να αποσυμπιέσει τα εξεγερτικά χαρακτηριστικά , με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις εκατοντάδες συλλήψεις και «προληπτικές»  προσαγωγές , αλλά και την ωμή βία των ένστολων δολοφόνων της ΕΛ.ΑΣ.

Η χρονική συγκυρία της δολοφονίας Γρηγορόπουλου έρχεται ως επιστέγασμα στις φοιτητικές κινητοποιήσεις του ’06-’07 και στην απαρχή της οικονομικής κρίσης στον ελλαδικό χώρο. Μια κρίσης που αποτύπωσε ακόμα πιο έντονα τις σχέσεις αντίθεσης  ανάμεσα στους καταπιεσμένους  και στους εξουσιαστές. Οι καταπιεσμένοι, που αποτελούσαν το κύριο εξεγερτικό υποκείμενο εκείνης της περιόδου και ο κόσμος του αγώνα, που με την συνεχή παρουσία τους στο δρόμο και σε μια διαρκή κατάσταση αμφισβήτησης του υπάρχοντος συστήματος έδειχναν τις διαθέσεις τους πως η ανατροπή του συστήματος είναι εφικτή, αλλά και απονοηματοδοτώντας την επίπλαστη ευημερία, δείχνοντας την αποστροφή τους στον καταναλωτισμό, καταστρέφοντας τράπεζες και βιτρίνες πολυεθνικών  καταστημάτων, και στο σύστημα εξουσίας έχοντας πολύμορφα και πλούσια εργαλεία ανάλυσης, αλλά και υλικής σύγκρουσης τονίζοντας πως ο Δεκέμβρης είναι «μια εικόνα από το μέλλον», όπως έγραφαν εμφατικά οι τοίχοι τότε δίνοντας ένα ισχυρό μήνυμα έμπνευσης για τους μετέπειτα αγώνες. Για αγώνες , οι οποίοι δεν θα περιορίζονται μόνο στα αυθόρμητα εξεγερσιακά ξεσπάσματα, αλλά που θα είναι συνολικότεροι ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και σχέσεις εξουσίας και θα δίνουν το μήνυμα ενός κόσμου απαλλαγμένου από εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ο οποίος θα χτιστεί πάνω στην ισότητα και στην αλληλεγγύη των από τα κάτω.

Στον απόηχο όλων αυτών, ο Δεκέμβρης μπόρεσε και συσπείρωσε πλήθος κόσμου στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο, καθώς αυτός ο χώρος ήταν που έδωσε τον πιο δυναμικό τόνο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και μπόρεσε να πυροδοτήσει αντιστάσεις, βάζοντας ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά ακηδεμόνευτων αγώνων και θέτοντας τη βάση για τα συλλογικά αυτοοργανωμένα εγχειρήματα που θα ακολουθούσαν. Εγχειρήματα, τα οποία αποτέλεσαν χώρους εδαφικοποίησης των αγώνων μακριά από ιεραρχικές και πρωτοποριακές λογικές, που τότε απαξιούσαν για το νόημα της εξέγερσης και τόνιζαν πως «στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ένα τζάμι» (δηλώσεις γ.γ. του ΚΚΕ ). Ακόμη, γέννησε και μια γενιά, η οποία γαλουχήθηκε με τις τότε συγκρούσεις φετιχοποιώντας τη βία, χωρίς να θέτει ζητήματα κοινωνικής απελευθέρωσης, αλλά ανήγαγε σε μεγάλο βαθμό πρόσκαιρα και εύκαιρα θεαματικά ξεσπάσματα, τα οποία προβάλλονται στα δελτία ειδήσεων και ως στόχο έχουν την αποστροφή της κοινωνικής βάσης στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο. Μια γενιά, η οποία αν και κατάφερε να αποτελέσει μαχητικό κομμάτι στην πιο μεγάλη εξέγερση στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση , δεν μπόρεσε να αποτελέσει πραγματική απειλή για το κράτος και το κεφαλαίο, αφού εξέλειπαν τα οργανωμένα αντικρατικά-αντικαπιταλιστικά και συλλογικά χαρακτηριστικά, που εν τέλει καταλήγει σε μια θεαματική και κενού πολιτικού νοήματος εσωστρεφή αναπαραγωγή δήθεν επαναστατικής βίας, άνευ περιεχομένου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, αλλά και σε πορείες και διαδηλώσεις, που το περιεχόμενο της βίας δεν συνδέεται με τους σκοπούς του συνολικότερου κοινωνικού μετασχηματισμού, αλλά εξαντλείται σε επιθέσεις σε στάσεις λεωφορείων και φανάρια, και αντικοινωνικές και αντικινηματικές λογικές και επιθέσεις σε άτομα του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος και στέκια, καταλήψεις που δεν συμμερίζονται τις ίδιες πολιτικές στρατηγικές. Όλες αυτές οι πρακτικές, λοιπόν, θεωρούμε πως ουδεμία σχέση έχουν με τον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο, καθώς προάγουν τον ατομισμό και τον ελιτισμό και αποστρέφονται τα όποια οργανωμένα και επαναστατικά χαρακτηριστικά δημιουργώντας κοινωνικό κανιβαλισμό στα κομμάτια των καταπιεσμένων.

Από την μεριά μας, οφείλουμε να κατανοήσουμε τα πλούσια εργαλεία που δίνει ο Δεκέμβρης και το πως οι αυθόρμητες εξεγέρσεις μπορούν να αποτελέσουν το ξεπέρασμα για την συνολικότερη κοινωνική επανάσταση και τον διαρκή αγώνα. Γιατί ο Δεκέμβρης, αν μη τι άλλο, αποτέλεσε κομβικό σημείο ενάντια στην παραίτηση και στην υποταγή, δείχνοντας πως η αλληλεγγύη είναι σύμμαχος των από τα κάτω και πως η ταξική και κοινωνική χειραφέτηση είναι ορατή αν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας  και εναντιωθούμε στο καθεστώς του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, υπερβαίνοντας την παθητικότητα. Να μην αποτελέσει η 6 Δεκέμβρη άλλη μια μέρα επετειακού χαρακτήρα με ανέξοδες συγκρούσεις , αλλά το μήνυμα για τον συνεχόμενο αγώνα ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο, εμπλουτίζοντας τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις στο παρόν και στο μέλλον.

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΘΡΟΜΗΤΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΕΧΗ ΑΓΩΝΑ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Κάλεσμα, 18:00 |  Στα κατειλημμένα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ ( πρώην Κ.Ε.Π, απέναντι από την Νομαρχεία)

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

Κείμενο κατάληψης γραφείων ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Λέσβου

Μετανάστες και αλληλέγγυοι πραγματοποιήσαμε κατάληψη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ της Μυτιλήνης, το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017, μετά το αντιφασιστικό συλλαλητήριο στο οποίο συμμετείχαν μετανάστ(ρι)ες, μέλη του αντιεξουσιαστικού χώρου και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η κατάληξη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί συνέχεια ενός αγώνα που μετράει ήδη 1.5 μήνα διαδρομής στην πλατεία Σαπφούς, όταν ομάδα μεταναστ(ρι)ών αποχώρησε διαμαρτυρόμενη από το κέντρο κράτησης της Μόριας, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουμε σε αυτό ή κανένα παρόμοιο camp. Και αυτό, όχι γιατί διεκδικούμε κάποιου είδους προνόμιο σε σχέση με τους υπόλοιπους μετανάστες που βρίσκονται εκεί, αλλά γιατί εκεί δεν αισθανόμαστε, ούτε είμαστε ασφαλείς.

Τα απαράδεκτα καταλύματα, το άθλιο φαγητό που προσφέρεται, η απουσία αξιοπρεπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η εκδικητική στέρηση παροχής νερού λόγω συμμετοχής σε κινητοποιήσεις, η συνεχής αστυνομική καταστολή, οι βίαιες διαμάχες μεταξύ εθνικοτήτων που καλλιεργούνται απ’ την ίδια την διοίκηση του κέντρου κράτησης, συνθέτουν το πλαίσιο του βίαιου εγκλεισμού που μας επιβάλλεται εκεί. Στο αποκορύφωμα αυτού του κανιβαλισμού ανήκει και η σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών, ομοφυλόφιλων, αλλά και ανήλικων παιδιών που οδηγούνται σε αυτόν τον δρόμο, είτε γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος βιοπορισμού, είτε γιατί γίνονται θύματα κυκλωμάτων. Ο επίπλαστος διαχωρισμός που ορίζεται μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη, δημιουργεί συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικότητες λόγω των προνομίων που λαμβάνουν κάποιες εθνικότητες.
Όλα τα παραπάνω συνδέονται με την αντιμεταναστευτική ευρωπαϊκή πολιτική η οποία διεξάγει πολέμους, δημιουργώντας μεταναστευτικές ροές και ταυτόχρονα αρνείται την  ελεύθερη μετακίνηση των θυμάτων που η ίδια δημιούργησε. Σε αυτήν εμπεριέχεται η συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, την οποία με χαρά προσυπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το υδάτινο νεκροταφείο της Μεσογείου, τα νησιά του Αιγαίου που έχουν μετατραπεί σε φυλακές χωρίς κάγκελα, καθώς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία στοιβάζονται μετανάστ(ρι)ες είναι τα αποτελέσματα αυτής της θανατηφόρας πολιτικής.

Αξίζει να σημειωθεί, πως από την στιγμή που κατεβήκαμε στην πλατεία Σαπφούς γίναμε αόρατοι για κάθε διεθνή Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πλήρη απουσία κάθε ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οποιασδήποτε άλλης βοήθειας.
Παρ’ όλες τις επιθέσεις που εμείς, οι μετανάστ(ρι)ες, δεχτήκαμε στην πλατεία Σαπφούς, προτιμάμε να μένουμε εκεί εκτεθειμένοι στο κρύο και σε κάθε είδους απειλή, παρά να επιστρέψουμε στο κέντρο κράτησης της Μόριας. Απειλές οι οποίες κυμάνθηκαν από την προκλητική αδιαφορία των άμεσα υπεύθυνων (όπως Ύπατη Αρμοστεία, ΣΥΡΙΖΑ, τοπικές αρχές), την απάθεια μέρους της τοπικής κοινωνίας, έως και τις εκδηλώσεις μίσους, όπως το σόου που έδωσε ο αντιδήμαρχος καθαριότητας Κατζανός παλεύοντας με τα πανό στην πλατεία, η συγκέντρωση στην οποία κάλεσε ο δήμαρχος Σ. Γαληνός, η στάση του αντιπροέδρου του Εμπορικού Συλλόγου Πουλέλλη και ο ξυλοδαρμός μεταναστ(ρι)ών από την αστυνομία.

Στη σκακιέρα του ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού σκηνικού έχουν όλοι ενεργό ρόλο. Αντιλαμβανόμενοι το γεγονός αυτό προβήκαμε στην κατάληψη των τοπικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ θέλοντας να ασκήσουμε πίεση και να φέρουμε προ των ευθυνών του έναν απ’ τους βασικούς συνένοχους της παρούσας συνθήκης. Για αυτό και μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα καταργούμε την απόσταση μεταξύ μας δείχνοντας πως η φιλανθρωπία είναι μία πλάνη και η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

Από τη μεριά μας, ως μετανάστ(ρι)ες, δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε σε αυτούς τους λίγους ανθρώπους το γεγονός ότι έσπασαν κάθε σύνορο και μας έκαναν να νοιώσουμε κομμάτι αυτής της κοινωνίας.

Τέλος, αυτό που απαιτούμε είναι:

  • ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ HESAM SHAERI HESARI – ΤΟ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΑΠΦΟΥΣ
  • ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΓΓΥΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ Ή/ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΕΛΑΘΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
  • ΤΗ ΔΙΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

-ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

 -Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 -ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ

 

 Πρωτοβουλία Αλληλέγγυων και Μεταναστ(ρι)ών

 

Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος πυξίδα για τις επαναστάσεις του μέλλοντος, Κάλεσμα-Πορεία για 17 Νοέμβρη

Φέτος συμπληρώνονται 44 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια λαϊκή, αντικαθεστωτική εξέγερση, η οποία ήρθε να αποτυπώσει στη συλλογική μνήμη τους αγώνες των φοιτητών σε πρώτη φάση και τη σύνδεσή τους μετέπειτα με τα καταπιεζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, για την ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος της Χούντας των συνταγματαρχών. 44 χρονιά μετά και ο αγώνας για την ανατροπή του καθεστώτος παραμένει επίκαιρος.

Σήμερα, ο καπιταλισμός στην πιο ακραία του έκφανση έρχεται να αποτυπώσει τις έντονες κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις του δημιουργώντας τόσο οικονομικούς, όσο και στρατιωτικούς πολέμους δημιουργώντας ρήγματα στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς μεταξύ των ισχυρών κρατών, που στην πρώτη ευκαιρία κάνουν επίδειξη δύναμης εισβάλλοντας σε χώρες, προκειμένου να τις θέσουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μεταναστευτίκα κύματα να εισέρχονται σε Ε.Ε. και Τουρκία με το επίπλαστο όνειρο μιας “εκπολιτισμένης”, “ευήμερης” ζωής στις “ανεπτυγμένες” χώρες της Δύσης. Η πραγματικότητα, όμως, έρχεται στον αντίποδα, καθώς οι μετανάστες αντιμετωπίζουν ένα καθεστώς ασφαλειοποίησης, το οποίο συντίθεται από τους κυρίαρχους, τα ΜΜΕ, τους μπάτσους και τον κάθε λογής εθνικόφρονα. Επιπλέον, με την είσοδό τους στις χώρες υποδοχής βιώνουν την έντονη στρατιωτικοποιήση καθώς έρχονται αντιμέτωποι με κλιμάκια της FRONTEX και του NATO για να τους στοιβάξουν μετέπειτα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι εξουσιαστές είτε με αριστερό είτε με δεξιό προσωπείο εξαπολύουν μια γενικευμένη επίθεση φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των από τα κάτω χωρίς να διακρίνουν έθνος και φυλή.

Υπό αυτές τις συνθήκες, οφείλουμε να αντισταθούμε απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου αντλώντας παραδείγματα από παλιότερες κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις. Όπως το 1973, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου που συγκρούστηκαν δύο κόσμοι: ο κόσμος του φασισμού και της άνευ όρων υποταγής στα εγχώρια και διεθνή αστικά εξουσιαστικά συμφέροντα, ενάντια στην αγωνιζόμενη κοινωνία που διεκδικούσε την αποδέσμευση από την αμερικάνικη επιρροή, την ελευθερία και την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών · έτσι και σήμερα από την μία βρίσκεται ο κόσμος του κεφαλαίου και οι εκφραστές του , που εχθρεύονται τους καταπιεσμένους, και από την άλλη ο κόσμος του αγώνα, που πρέπει να δώσει τις δικές του απαντήσεις συλλογικά και οργανωμένα απέναντι στην γενικευμένη καταπίεση. Αποβλέποντας στο σήμερα, το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου πρέπει να συνδεθεί άμεσα με τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις ενάντια σε κάθε μορφή επιβολής και εξουσίας και να αποτελέσει παράδειγμα για τους ακηδεμόνευτους αγώνες μας ενάντια στο κόσμο των αφεντικών και εφαλτήριο για τις μελλοντικές επαναστάσεις.

ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ-ΠΟΡΕΙΑ : 17/11, 18:00 , ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΑΠΦΟΥΣ

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

 

Κείμενο αλληλεγγύης στους μετανάστες και στις μετανάστριες της πλατείας Σαπφούς

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες ομάδα Αφγανών, Ιρακινών και Κούρδων (άνδρες, γυναίκες και παιδιά) εγκατέλειψαν το κέντρο κράτησης της Μόριας, στο οποίο έμεναν για αρκετό καιρό υπό άθλιες συνθήκες και παραμένουν στην κεντρική πλατεία (Σαπφούς) της Μυτιλήνης διεκδικώντας να τους δοθεί η δυνατότητα να φύγουν από το νησί της Λέσβου. Πολλοί και πολλές από αυτούς και αυτές ξεκίνησαν απεργία πείνας από την Παρασκευή 27/10 σε μια προσπάθεια προώθησης του αγώνα και των αιτημάτων τους. Στη συνέχεια, ξεκινούν απεργία πείνας και 4 γυναίκες εκ των οποίων οι 3 είναι ανήλικες. Από την πρώτη στιγμή η παρουσία της κρατικής καταστολής είναι έντονη με ομάδες Ομάδες Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος (ΟΠΚΕ) και όχι μόνο, να προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν τον αγώνα τους, αλλά και αλληλέγγυους και αλληλέγγυες να παρευρίσκονται στην πλατεία με συστηματικούς ελέγχους. Απειλώντας τους με μόνιμο εγκλωβισμό τους στο νησί αλλά και με εκφοβιστικές πρακτικές εντός του κέντρου “φιλοξενίας” μειώνουν την παροχή ζεστού νερού, διαιωνίζουν τις ήδη οξυμένες συνθήκες στρέφοντας τους υπόλοιπους μετανάστες εναντίον τους και εναντίον οποιουδήποτε μελλοντικού αγώνα. Κόντρα στη λογική της τρομολαγνείας αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι στέκονται δίπλα στα επαναστατημένα υποκείμενα με κάθε τρόπο παραχωρώντας έστω κάποιο στεγνό κατάλυμα για τις ημέρες κακοκαιρίας.

Οι συνθήκες που είναι αναγκασμένοι να ζουν οι μετανάστες και οι μετανάστριες στο κέντρο κράτησης στη Μόρια είναι άθλιες. Αφού πέρασαν ένα ολόκληρο καλοκαίρι κάτω από τον καυτό ήλιο, ακολουθεί ένα βαρύς χειμώνας με αποτέλεσμα να μοιάζει με μέθοδο βασανισμού λόγω της ψυχικής και σωματικής καταπόνησης των ανθρώπων. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι αναγκασμένοι να ζουν σε τέτοιες συνθήκες σχεδόν 2 χρόνια και ότι σε ένα στρατόπεδο που προορίζονταν για 2500 άτομα αυτή τη στιγμή μένουν 5000 άνθρωποι. Το περσινό χειμώνα πέθαναν 11 άνθρωποι λόγω καιρικών συνθηκών , ενώ έχουν πεθάνει αρκετοί ακόμα μέσα σε αυτό το κολαστήριο της Ευρωπαικής Ένωσης. Ενώ οι μπάτσοι εντείνουν τις διαμάχες μεταξύ των μεταναστών , προκαλούν ένταση και δεν χάνουν την ευκαιρία να ρίξουν χημικά και ξύλο. Βλέπουμε στη πράξη τη αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους , που έχουν αναδείξει τα επονομαζόμενα κέντρα υποδοχής προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Η καθημερινότητα και οι άθλιες συνθήκες στη Μόρια αποτυπώνουν την αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. και της «κυβέρνησης της αριστεράς» που εφαρμόζουν τις κατασταλτικές τους μεθοδεύσεις και το καθεστώς εξαίρεσης σε μετανάστες και μετανάστριες, που διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή και στην ελεύθερη μετακίνηση. Η διαχείριση του μεταναστευτικού καθώς και η σύμπλευση με το ΝΑΤΟ και την Frontex αποτελούν περίτρανο κομμάτι της στρατιωτικοποίησης των συνόρων, είτε με την συνεχή παρουσία αυτών, είτε με τους φράχτες που στήνονται από την πλευρά του ελληνικού κράτους κατά τις επιταγές της Ε.Ε. . Πάνω σε αυτή τη συνθήκη, λοιπόν, χτίζεται ο επίπλαστος διαχωρισμός του πρόσφυγα και του μετανάστη, ο οποίος έχει ξεκάθαρα ταξικό πρόσημο και εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Υπό αυτή την έννοια, οι επονομαζόμενοι ως πρόσφυγες θα μπορούν να στελεχώσουν το εργατικό δυναμικό σε χώρες της Ε.Ε. με πολύ χαμηλούς μισθούς, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονται από τη Συρία, η οποία έχει κηρυχθεί εμπόλεμη ζώνη, και είναι ειδικευμένοι εργάτες. Από την άλλη, οι επονομαζόμενοι ως μετανάστες , που κατά πλειοψηφία προέρχονται από χώρες της Αφρικής, το Ιράκ, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν παρουσιάζονται ως λιγότεροι χρήσιμοι για τις εργασιακές ανάγκες της Ε.Ε. ,όντας ανειδίκευτοι εργάτες, και γίνεται προσπάθεια περιθωριοποίησης τους ακόμα περισσότερο λόγω της δυσκολίας μετακίνησης τους στην Ευρώπη, αλλά και της χορήγησης ασύλου. Έτσι, δημιουργείται ένα εργατικό δυναμικό δύο ταχυτήτων με κοινό παρανομαστή, ωστόσο, τους μισθούς πείνας χωρίς δικαιώματα και ασφάλιση.

Στον αντίποδα όλων αυτών οφείλουμε να σταθούμε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες στον αγώνα των μεταναστών και των μεταναστριών δημιουργώντας ένα αδιαμεσολάβητο κίνημα αλληλεγγύης των από τα κάτω μέχρι την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό που μας επιβάλλεται καθημερινά κάτω από τον μανδύα της «εθνικής ενότητας» από τα ντόπια αφεντικά και τις εμπροσθοφυλακές τους, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις πολιτικές εξαθλίωσης που επιβάλλονται στους μετανάστες και στις μετανάστριες, στην ξενοφοβία και στην μισαλλοδοξία προτάσσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ ντόπιων και μεταναστών ενάντια στους δυνάστες των ζωών μας.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΑΞΙΚΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΑΠΦΟΥΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ

Πολιτική συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

Διαρρηγνύοντας το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων: Αλληλεγγύη και Αγώνας.

Image

Διαρρηγνύοντας το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων: Αλληλεγγύη και Αγώνας.

Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους. Η φυλάκισή μου είναι η μόνη φυσιολογική εξέλιξη αυτής της επιλογής από την μια και άλλο ένα πεδίο αγώνα από την άλλη.”

Τ. Θεοφίλου

    Τον Αύγουστο του 2012 γίνεται ένοπλη ληστεία στο υποκατάστημα της Alpha Bank στην Νάουσα Πάρου κατά την οποία χάνει τη ζωή του ένας οδηγός ταξί που προσπάθησε να ακινητοποιήσει τους ληστές. Στις 19/8/2012 μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα τρομοϋστερίας συλλαμβάνεται ο αναρχικός κομμουνιστής Τάσος Θεοφίλου, έπειτα από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα που έγινε στη Γ.Α.Δ.Α. και υπεδείκνυε ως υπεύθυνο για τη ληστεία και το θάνατο του οδηγού ταξί «κάποιον Τάσο» που έχει σχέση με την «τρομοκρατία» και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάζεται σε 25 χρόνια κάθειρξης για ληστεία, για συμμετοχή στην Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς και ανθρωποκτονία, για τα οποία δύο τελευταία αθωώνεται.

    Η καταδίκη του Τ. Θεοφίλου στηρίχθηκε σε ένα δείγμα γενετικού υλικού, που βρέθηκε στο καπέλο, που υποτίθεται, ότι φορούσε ο ληστής και το οποίο δεν εντοπίστηκε, ούτε και καταγράφηκε στην επί τόπου φωτογράφιση των «πειστηρίων» και το οποίο αποδείχθηκε ότι είναι διαφορετικό από το καπέλο που φορούσε ο δράστης της ληστείας. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε πως το δείγμα DNA δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ισχυρό ενοχοποιητικό στοιχείο, αντιθέτως η όλο και συχνότερη χρήση του αποτελεί αναξιόπιστη μέθοδο πιστοποίησης καθώς αποτελεί μόνο μέθοδο αποκλεισμού υπόπτου και όχι ταυτοποίησης του. Στις 15/5/2017 πραγματοποιείται η δεύτερη δίκη του Τ. Θεοφίλου κατά την οποία, όπως και στην πρώτη, δεν αποδεικνύεται από καμία κατάθεση η συμμετοχή του στα γεγονότα της Πάρου, όμως η εισαγγελέας τον έκρινε ένοχο ακόμα και για κατηγορίες που είχε απαλλαχθεί στο πρωτόβαθμο δικαστήριο.

   

   Μια παρόμοια περίπτωση καταδίκης λόγω δείγματος DNA είναι η περίπτωση της Ηριάννας Β.Λ. , που συλλαμβάνεται γιατί υποτίθεται ότι ταυτοποιείται το δικό της γενετικό υλικό σε έναν γεμιστήρα όπλου, που βρέθηκε στην Πολυτεχνειούπολη. Από έρευνες που πραγματοποιούνται στο σπίτι της δεν βρίσκεται το παραμικρό στοιχείο, ωστόσο καταδικάζεται τρία χρόνια μετά την 1/6/2017  σε 13 χρόνια φυλάκισης χωρίς ελαφρυντικά. Ο κρατικός παρεμβατισμός φαίνεται πλέον να επιδιώκει την εμβάθυνση του δόγματος «τάξη και σφάλεια» μέσω της ποινικοποίησης των κοινωνικών σχέσων, αφού στην περίπτωση της Ηριάννας, αιτία καταδίκης  αποτελεί η διατήρηση φιλικών σχέσεων του συντρόφου της με «πιθανά μέλη» της ΣΠΦ (υπόθεση που εντέλει απορρίφθηκε δικαστικά).

    Άλλη μία φορά γινόμαστε μάρτυρες του καθεστώτος εξαίρεσης και ειδικής μεταχείρισης που βιώνουν συνολικότερα οι πολιτικοί κρατούμενοι και οι άνθρωποι που εναντιώνονται στο κράτος και στους μηχανισμούς του. Οι διάφορες τακτικές και μεθοδεύσεις συμπυκνώνονται  στην νέα κρατική κατασκευή της αποκαλούμενης «νέας τρομοκρατίας», λογική που αναδύθηκε εμφανέστερα από την νεοφιλελεύθερη επέλαση και υιοθετήθηκε από τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές για την αναχαίτιση και εξόντωση δυνάμεων αντιπαραθετικού πολιτικού φρονήματος από το κυρίαρχο. Σε αυτό το πρωτοφανές πλαίσιο έρχονται να ενταχθούν οι κατ’εξακολούθηση διώξεις αγωνιστών χωρίς βάσιμες υποψίες, η εκδικητικού τύπου  άρνηση χορήγησης αδειών από τις φυλακές, οι δηλώσεις πολιτικής μετάνοιας και αποκήρυξης των ιδεών, η ομηρία-απαγωγή ενός 6χρονου παιδιού για εκδίκηση στο πρόσωπο των επαναστατών γονιών του, οι εξοντωτικές συνθήκες κράτησης-ομηρίας, οι φυλακές τύπου Γ και  οι τρομονόμοι συνθέτοντας ένα μωσαϊκό πολιτικού αυταρχισμού και διαρκούς κρατικής βαρβαρότητας.

ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ Β.Λ.

Πολιτική συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση

Παρουσίαση της Πολιτικής Συνέλευσης για την Κοινωνική Χειραφέτηση

 

Την Κυριακή 18 Ιουνίου, από τις 22:00, η Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση θα βρίσκεται στο στούντιο του Αυτοοργανωμένου Ραδιοφώνου 105fm, στην εκπομπή “Οι ρομαντικοί της αποδόμησης”, στην οποία θα γίνει η παρουσίαση της συλλογικότητας, καθώς και συζήτηση σε θέματα της πολιτικής συγκυρίας και όχι μόνο

Πολιτική Συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

Αγώνας για ελευθερία και αξιοπρέπεια |Κείμενο αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους απεργούς πείνας

Στις 17/4 περισσότεροι από 1500 Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αρχίζουν απεργία πείνας επ’ αόριστον για «Ελευθερία και Αξιοπρέπεια», όπως ονόμασαν και οι ίδιοι τον αγώνα τους, στις Ισραηλινές φυλακές.

Αυτή τη στιγμή στις φυλακές του Ισραήλ κρατούνται πάνω από 6.500 φυλακισμένοι ,μεταξύ των οποίων 57 γυναίκες,300 ανήλικοι (αφού οι Παλαιστίνιοι είναι υπόλογοι ποινικά στο Ισραηλινό κράτος από την ηλικία των 12),800 που χρήζουν άμεση ιατρικοφαρμακευτική φροντίδα,18 δημοσιογράφοι,500 περίπου που βρίσκονται υπό κράτηση βάση του νομικού πλαισίου , που επιτρέπει φυλάκιση χωρίς αναγγελία κατηγοριών και δίκη και 13 Παλαιστίνιοι βουλευτές που είχαν ενεργή συμμετοχή στην Ιντιφάντα του 2000.

Τα αιτήματα των πολιτικών κρατουμένων είναι η κατάργηση των απάνθρωπων συνθηκών κράτησης τους και η βελτίωση τους καθώς και μια σειρά από άλλες βασικές ελευθερίες που τους στερούνται όπως τα επισκεπτήρια και οι συναντήσεις με τις οικογένειες και τους δικηγόρους τους, η διακοπή των εξευτελιστικών βασανιστηρίων που υπόκεινται καθημερινά, η κατάργηση της απομόνωσης, η απελευθέρωση των παιδιών, η άμεση πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα, το δικαίωμα στην εκπαίδευση, η χρήση των δημόσιων τηλεφώνων εντός της φυλακής και η διακοπή των κρατήσεων των συλληφθέντων χωρίς απαγγελίες κατηγοριών επ ‘ αόριστον.

Από τη μεριά το Ισραηλινό κράτος δεν δείχνει καμία διαπραγματευτική στάση ως προς τα δίκαια αιτήματα των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων, με τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας να τους αποκαλεί «έγκλειστους δολοφόνους και τρομοκράτες» προχωρώντας, μάλιστα, σε δηλώσεις για τη δημιουργία στρατιωτικού νοσοκομείου που θα μεταφέρονται οι απεργοί πείνας για υποχρεωτική σίτιση, γεγονός πρωτοφανές, μιας και αποτελεί υπέρμετρη ψυχολογική πίεση και για τον ΟΗΕ αποτελεί βασανιστήριο. Ακόμη, το κράτος του Ισραήλ συνεχίζει μια στρατηγική γενικευμένης επιθετικότητας στις περιοχές ευρύτερα των συνόρων του μετατρέποντας τη Γάζα και τη Δυτική όχθη σε φυλακή-έρημο , εισβάλλοντας και πραγματοποιώντας πολεμικές εκστρατείες με βομβαρδισμούς σε εδάφη της Συρίας, απειλώντας το Λίβανο και συνεργαζόμενο με δυνάμεις του ISIS.

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, από την μεριά της, συμμετέχει σε κοινά υπουργικά συμβούλια με την Ισραηλινή κυβέρνηση ,καθώς και σε μια σειρά από επιχειρησιακές στρατιωτικές ασκήσεις και συμμαχίες στα πλαίσια του ΝΑΤΟ , μαζί και με την Κύπρο, αφού η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων στην ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ επηρεάζει άμεσα την Ελλάδα αποτελώντας κόμβο για την προώθηση και τη μεταφορά τους για την υπόλοιπη Ε.Ε. Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις που διεξάγονται μεταξύ των 3 χωρών αποβλέπουν στην αντιμετώπιση οποιωνδήποτε εχθρικών ενεργειών εναντίον των εγκαταστάσεων εξόρυξης ή των υποδομών  μεταφοράς, αλλά και στην ενδυνάμωση των θέσεων της Ελλάδας σε βάρος της Τουρκίας, αφού πλέον τόσο η Ελλάδα, όσο και το Ισραήλ αποκτούν ισχυρή θέση στους γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς που μαίνονται με εκατέρωθεν εχθροπραξίες στο κομμάτι της Μεσογείου.

Εμείς από τη μεριά μας στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον λαό της Παλαιστίνης που βιώνει έναν  αδιάκοπο πόλεμο που μαίνεται ήδη από το 1987,που ξεκίνησε η πρώτη Ιντιφάντα και στο πλευρό όσων αγωνίζονται και αντιστέκονται στο κράτος του Ισραήλ και στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις του. Τα όσα συμβαίνουν στις Ισραηλινές φυλακές είναι τουλάχιστον εξευτελιστικά προς την ανθρώπινη υπόσταση και επομένως ο αγώνας των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων για «Ελευθερία και Αξιοπρέπεια» δεν μας αφήνει καθόλου αδιάφορους στα πλαίσια της διεθνιστικής αλληλεγγύης που αποτελεί σημείο αναφοράς για μας σε όσους αγωνίζονται και αντιπαλεύουν το κυρίαρχο.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ  ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ    

 

Πολιτική συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση 

 

Αυτοοργάνωση ή Εξαθλίωση | Κάλεσμα στην γενική απεργία, 17/5

Βρισκόμενες και βρισκόμενοι σε μία πρωτοφανή πολιτική συγκυρία, όπου οι αντιφάσεις του νέο-φιλελεύθερου καπιταλισμού αναδεικνύονται ολοένα και περισσότερο, η επιθετική επέκταση του εντούτοις φαίνεται να παραμένει αμείωτη. Η ψήφιση του 4ου μνημονίου, λοιπόν, έρχεται να προστεθεί σε αυτό το συνεχές βαρβαρότητας κρατικών και υπερκρατικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας συνθέτοντας ένα πλαίσιο γενικευμένης εξαθλίωσης.

Πιο συγκεκριμένα, όσο και αν η αριστερή κρατική διαχείριση επιλέγει να αναδείξει κάποια ευτελή «αντίμετρα», τα οποία στο επόμενο διάστημα θα επιλέξει να παρουσιάσει ως κυβερνητικά επιτεύγματα, η νέα συμφωνία έρχεται να ενταχθεί στο γενικότερο πλαίσιο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης των τελευταίων ετών. Η προβλεπόμενη μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου στα 5.861 ευρώ θα έρθει να ενισχύσει την διευρυμένη ταξική ανισότητα στον κοινωνικό ιστό, ενώ η ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας από κοινού με την απελευθέρωση της κυριακάτικης αργίας θα έρθει να καθυποτάξει περαιτέρω τους εργαζομένους σε ένα καθεστώς συνεχούς εργασιακής πειθάρχησης. Εκτός αυτών, η 4η μνημονιακή συμφωνία ανοίγει τον δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις λιγνιτικών μονάδων παραγωγής και ηλεκτρικής ενέργειας, επεκτείνοντας την υπερεμπορευματοποίηση των δημόσιων και κοινωνικών πόρων και αγαθών.

Γίνονται ξεκάθαρες, λοιπόν, από τα παραπάνω οι επιπτώσεις που επιφέρει η νέα συμφωνία στα πολλαπλά πεδία του κοινωνικού, πολύ περισσότερο όμως επιβεβαιώνει αυτό που σημειώναμε λίγους μήνες πιο πριν «Η αριστερά στην εξουσία, ειδικά αυτή την ιστορική περίοδο που διανύουμε, είναι ο βασικός πολιτικός και ηθικός αυτουργός για την υποχώρηση των ριζοσπαστικών μορφών κοινωνικής αντίστασης που αναδύθηκαν τα τελευταία χρόνια στον ελλαδικό χώρο. Πολύ περισσότερο δημιουργεί αισθήματα παραίτησης, προτίμησης του ατομικού δρόμου αντί του συλλογικού, εκτραχύνοντας φαινόμενα κοινωνικής απάθειας»

Ανάμεσα σε αυτή την συνθήκη όπου ο κόσμος του κεφαλαίου και της νεοφιλελεύθερης επέλασης συνεχίζει την επέκτασή του το ανταγωνιστικό κίνημα καλείται να ψηλαφήσει την δική του απάντηση, σκιαγραφώντας τις αναγκαίες μορφές κοινωνικής αυτοθέσμισης, για τον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Ήρθε η στιγμή που καλούμαστε να αντιπαλέψουμε τον διαφαινόμενο κοινωνικό ατομικισμό-κομφορμισμό και να τον μετουσιώσουμε σε νέες μορφές συλλογικής αντίστασης.

Να σταματήσουμε να τους κοιτάμε αδρανείς να μας πολεμούν, να τους πολεμήσουμε.

Φωτιά στην νέα συμφωνία.

Όλες και όλοι στην γενική απεργία, την Τετάρτη 17/5, στα Κεντρικά Λύκεια, στις 11 π.μ.

Πολιτική συνέλευση για την Κοινωνική Χειραφέτηση